Rit: 60 km     Totaal: 353 km

My tail is too heavy. Gotta get rid of this load!

Opgedane wijsheid #1: Verander niet van spoor, het andere ligt er ook slecht bij!

Beginnersfoutje denk ik. De hele avond in Reims voel ik mij gloeierig warm. Ik begin te denken dat ik koorts krijg. Maar pas ’s avonds in de spiegel zie ik dat ik aan het verbranden ben. Nog weinig zon gezien en dus de zonnebrandcrème nog niet uitgehaald. Bij deze dus vanaf nu.

Ik permitteer mij een trage ochtend in Reims. Op mijn hotelkamer leg ik al mijn bagage op bed en selecteer streng: alles wat naar kamperen ruikt en hier en daar nog wat gaat in een aparte tas en die stuur ik vanavond naar huis. De tas weegt aangenaam zwaar!

Het hotel beschikt over een complete fietsset met daarbij een professionele fietspomp. Na mijn lekke band van gisteren en 3 dagen fietsen kan ik de bandendruk optimaliseren. Mijn fiets snort weer als een naaimachientje 😀.

Tegen de middag fiets ik Reims uit richting Chalons en Champagne. Ik doe vandaag rustig aan om een beetje te bekomen van 3 zware dagen.
De weg leidt 20 km lang langs een kanaal. Biljartvlak fietsen zoals op de Scheldedijk bij ons. Heerlijk. Ik zie herten wegspringen, fazanten en kwartels (denk ik) wegvluchten. Ik glimlach. En ik zwaai naar alle vissers 😀. Zelfs de weg die verandert in een boerenslag kan de pret niet drukken.

Rond de tijd dat ik eraan denk om een keer te stoppen fiets ik voorbij een oorlogskerkhof. Ik ga op verkenning en ik eet mijn lunch uiteindelijk op het zachte gras tussen de kruisjes. Onverwacht gezelschap voor de gesneuvelden. Het is het ‘Necropole National Sept-Saulx’: 3045 Franse soldaten die uit verschillende veldslagen in 1915 hier samen zijn begraven (regroupement) en 2 uit WOII.  Als ik het gastenboek opensla springt het verdriet eruit. Er hangen hier veel tranen voor gesneuvelde familieleden.

Het tweede deel van mijn tocht leidt over onverharde, glooiende wegen tussen het graan.

Tegen 17u ben ik in Chalons en Champagne. Ik vraag de weg naar de post en het pakket van iets meer dan 5 kg is onderweg naar België 😄. 1 fietszak minder en licht als een veertje (LOL) zoek ik de basiliek Notre-Dame-en-Vaux voor een pelgrimsstempel. In het onthaal is niemand maar een vriendelijke man sleurt mij bijna mee naar een huis achter de kerk. Ik kan mijn ogen niet geloven: 4 jonge, knappe, zwartgerokte priesters zijn een auto aan het uitladen: kratten trappist van Rochefort. Ze zijn net terug van een retraite! Dat was dan wel niet ‘pour la prière’ zeg ik. Toch wel, maar ze komen zelden ongeladen terug naar huis 😂. Één van de 4 vergezelt mij naar het onthaal van de kerk voor een stempel in mijn Credential en onderweg groet hij alle meisjes 😂.

Morgen wachten 100 kilometer naar Troyes. Maar wel 5 kg lichter. Ultreia!

Frustratie van de dag: een tandje kleiner willen schakelen en merken dat je al op de kleinste versnelling rijdt.

Glimlach van de dag: merken dat je bergop ineens recupereert omdat de hartslag een beetje zakt.

Zelfbedachte wijsheid op de boerenslag: Verander niet van spoor, het andere ligt er ook slecht bij!