Rit: 65 km     Totaal: 1172 km

Bij het opstaan voelt mijn lichaam veel minder moe dan de vorige dagen dus de rustdag heeft zijn werk gedaan. Ik kan weer fietsen! Allez en route!

Ik fiets Angoulême uit langs de Vallée de l’Anguienne. Vandaag is het fietsen door de Charente. Deze streek is veel meer bebost dan alle streken waar ik al doorheen fietste. Veel loofbomen, vooral eiken. Hele stukken weg zijn afgezoomd met bomen en dat is aangenaam. Want het is een warme dag, niet te heet, maar door de bomen is het vaak fietsen in de koelte van de schaduw. Ik zie dorpjes met mooie namen als: Torsac, Ronsenac, Juignac,… Bijna de hele dag is het fietsen op de glooiingen van een plateau en zie ik de landerijen en bomenpartijen onder mij.

Rond de middag, net voorbij het dorpje Montignac zie ik een bepakte fietser aankomen, hij ziet mij en met een brede glimlach steekt hij alvast de straat over om mij te begroeten. Het is Frank, een Nederlander, en hij is stomverbaasd dat ik géén Nederlander ben. Mijn oranje uitrusting, alweer! Toen een jongeman uit de Kempen mijn pad kruiste op weg naar Nevers kreeg ik eerst een krakende vloek als reactie op het feit dat ik een Vlaming was die fietst in het oranje 😀!

Het begon dus met de streepjes oranje in het frame van mijn fiets. Toen werden de fietstassen ‘assorti’ ook oranje en al de rest uiteindelijk ook. Maar het is natuurlijk een kleur die opvalt in het verkeer en dat was het hele idee! Ik vind het anders wel bijzonder hoe de Franse chauffeurs op mij reageren. Buiten de bebouwde kom scheuren de auto’s in Frankrijk aan hoge snelheid over de wegen. Maar als de chauffeurs mij opmerken dan hoor ik hoe ze in de remmen gaan en achter mij blijven tot ze me veilig voorbij kunnen op de andere rijstrook. In een bocht blijven ze altijd netjes achter me tot voorbij de bocht. Ook als ze uit de tegenovergestelde richting komen houden ze zich in. Mijn oranje valt op en de automobilisten reageren bijzonder keurig!

In mijn routeboekje staan er gites voor pelgrims aangeduid in het stadje Bonnes. Het is even zoeken want het blijkt een camping te zijn en de gites zijn oude stacaravans. Die van mij is een beetje kaduuk en vuil. Maar het is een bed, wc en douche. Een pelgrim is met weinig tevreden. Ik hoop alleen op geen ongedierte, mijn baard wordt nogal lang 😂!

Ongeveer een kwartier na mij komt er nog een pelgrim op het terrein gefietst en hij krijgt de stacaravan naast de mijne. Het is Henk. Hij komt uit Nijkerk waar hij woont op de Veluwe. Zijn vrouw is ongeveer 5 jaar geleden overleden en toen is hij voor het eerst naar Compostela gefietst, een echte loutering. Een jaar later is hij naar Rome gefietst en terug! En het volgende jaar weer naar Compostela. En dus rijdt hij dit jaar de Camino al voor de derde keer en als hij in Santiago is zal hij er dit keer één nacht slapen en de volgende dag fietst hij gewoon terug naar huis! Hij vindt het daar veel te druk en bovendien laat hij zich dit jaar sponsoren per kilometer ten voordele van de Voedselbank waar hij vrijwilliger is. Hij wil graag 5000 kilometer bijeen fietsen want anders is het de moeite niet 😳! En hij is nog maar 76 jaar 😜!

We kijken samen naar het einde van de Tour-etappe en hij verkneukelt zich in de prestaties van de Nederlanders (Tom Dumoulin wint de tijdrit). Ik moet hem dus wel even herinneren aan de prestatie van de Belgen gisteren op de Mont-Ventoux maar dat is hem een beetje ontgaan 😂.

We gaan ’s avonds samen eten en hij is mijn eerste gezelschap sinds Jean-Paul in Neuvy-Saint-Sépulchre. Henk is een beetje een a-typische Nederlander vindt hij zelf, maar hij heeft zijn naam niet mee 😂: hij is geen hoogdravend prater, hij houdt niet van oeverloos geëmmer (zoals op tv, zegt hij) en ook niet van het Nederlandse trekje ‘veel voor weinig geld’ 😂. En hij kijkt nog het liefst naar het wielrennen op de Vlaamse tv met commentaar van Michel Wuyts omwille van ‘de kennis van zaken’! Ik ben in goed gezelschap 😀.