Rit: 89 km     Totaal: 1262 km

Henk en ik staan ’s morgens ongeveer tegelijkertijd op het balkon van onze stacaravan. Hij nodigt mij uit voor de koffie. Er staat een koffiezetapparaat en hij vond nog een restje koffie. We bekijken de route van vandaag en hij vertelt over een bijzondere pelgrimsgite in Cadillac. Maar het is eerst nog wel een 50-tal kilometer tot Saint-Emilion, en dan nog 35 kilometer verder naar Cadillac. Henk weet niet of hij het tot daar redt vandaag. En hij wil niet samen fietsen want hij denkt dat ik veel te snel fiets. Ik laat hem in de waan maar ik kruip de vele hellingen op als een schildpad 😂! Ik besluit eerst tot Saint-Emilion te fietsen en dan zie ik het wel. Maar eerst geeft Henk me nog wat vaderlijke raad i.v.m. mijn fiets, hij is echt aandoenlijk deze Nederlander!

Het wordt een nog warmere dag vandaag en het golft door de Dordogne. Vanaf ongeveer 10 kilometer vóór Saint-Emilion fiets ik tussen de wijngaarden, afgebakend door borden met hele dure chateau-namen. De crand-cru’s en de grand-cru’s-classé kletsen hier rond mijn oren. Ik heb nog nooit tussen zoveel lekkers gefietst 😂!

Het is nog maar goed middag als ik Saint-Emilion binnenfiets. Ik wil het stadje wel eens zien en ik zoek het ‘office de tourisme’ voor een stempel. Maar het is zo verschrikkelijk druk dat ik mij hier niet gemakkelijk voel. Op een ander moment en in andere omstandigheden liep ik hier misschien ook te toeristen maar vandaag voelt het onwennig. Ik houd een lange pauze op een afgelegen plekje, ik neem een kijkje in de kerk met klooster en besluit om verder te fietsen. De benen voelen nog goed maar het is wel fietsen op het heetst van de dag!

Even voorbij Saint-Emilion fiets ik over de rivier de Dordogne. Ik vermoed dat de wijngaarden vanaf hier bij de Bordeaux-wijnen horen. Ook lekker!

Rond half vijf fiets ik Cadillac binnen, de laatste 5 kilometer begin ik de vermoeidheid goed te voelen. Ik zoek het ‘office de tourisme’ en ze verwijzen me naar het Hôpital. Daar is plaats voor twee pelgrims maar ze hebben al een pelgrim de weg gewezen vandaag. Ik zoek mijn weg, vraag onderdak aan het onthaal, krijg de sleutel van de tweede pelgrimscel en sta daar oog in oog met Henk die in één ruk naar hier is gereden!

Hier overnachten is echt wel bijzonder. Het historische ‘Hôpital’ in Cadillac, dat nu een psychiatrische instelling is, zet een eeuwenoude traditie van gastvrijheid verder. Elke avond kunnen ze twee pelgrims onderdak geven. We slapen elk in een soort oude kloostercel. Het is behelpen met een ‘teiltje’ maar dat kan het genoegen niet drukken! Henk en ik voelen ons hier vanavond een stukje dichter bij de historische pelgrim!