Rit: 61 km     Totaal: 1379 km

Het is grappig, want als ik rond half acht naast mijn fiets sta, is Henk er ook net. Ofwel leef ik op het ritme van een 76-jarige of hij op dat van een 50-jarige! Ik gok op het tweede. Maar we fietsen wel elk ons eigen traject op ons eigen ritme.

Eénmaal op de fiets duurt het nog een uur voor ik een bakker tegenkom voor de dagelijkse croissants en ik ontbijt in een plaatselijke bar met chocolademelk, ‘style Français’. Een oude Armeniër houdt mij aan de praat. Mijn Frans is helaas niet voldoende om zijn gedachtenkronkels te volgen. Het gesprek meandert in alle richtingen.

De rit vandaag is eerder droefgeestig. Dezelfde lange asfaltbanen tussen dezelfde, soms schrale dennenbossen. Bovendien wordt het met de minuut warmer, de hitte begint ook uit het asfalt te dampen! En tot overmaat van ramp stuurt mijn gps mij net naast de autosnelweg! Geen ontsnappen mogelijk tenzij een grote omweg maken. Maar ik wil vóór de hitte van de middag klaar zijn met mijn rit.

Gisteravond heb ik met Henk de rit nog eens doorgenomen, maar hij liet het aan zich voorbijgaan. Henk rijdt helemaal op het gevoel, ik toch iets meer pragmatisch. Het is nog 180 kilometer tot de voet van de Pyreneeën in Saint-Jean-Pied de Port en met deze warmte rijd ik enkel in de voormiddag, dus nog drie keer 60 kilometer moet lukken.

Rond 12u fiets ik Lesperon binnen. Het wordt nu echt heet en er is hier een gemeentelijke pelgrimsgite! Klus geklaard voor vandaag net voor de ergste hitte. De gîte is groot en comfortabel maar ik ben alleen. Ik verwacht dat Henk hier zometeen binnen komt vallen, maar nee, geen Henk. Na de wat sombere rit wordt het nu dus ook nog een wat sombere middag. Het is 46 graden in de zon op het asfalt. En ik blijf binnen in de relatieve koelte van mijn verblijf. Alleen, een beetje rusten en lezen maar zo duurt een middag lang.

Rond vijf uur strompelt er toch nog een rugzakpelgrim binnen die dus het heetst van de dag heeft getrotseerd om deze gîte te halen! Ongelofelijk! De man is helemaal doorweekt en buiten adem. Ik help hem er een beetje doorkomen en dan begint hij ook aan de dagelijkse rituelen van de pelgrim: zichzelf en z’n kleren wassen.

Eric, zo heet mijn compagnon voor vanavond, stelt voor het avondeten samen te koken! We hebben blijkbaar alletwee een vrouw die goed en graag kookt (en we laten haar dat ook graag doen! 😀), maar koken kunnen we allebei niet echt. Maar daardoor wordt het toch nog een buitengewoon gezellige avond. We doen samen boodschappen, ik kies het bier hij de ingrediënten, we hangen samen boven de kookpotten en denken het allebei beter te weten, we lachen ons een bult, we flansen een heerlijke spaghetti-carbonara in elkaar en zegenen die met genoeg bier om dit een geslaagd Frans-Belgisch feestje te noemen!