Rit: 85 km     Totaal: 1592 km

Erop en erover! Het klinkt stoer maar dat was het vanmorgen allesbehalve. Eerlijk, ik heb deze nacht nauwelijks een oog dicht gedaan! Ik heb met moeite een paar uur geslapen.

De rit van gisteren was zo pittig dat het mij allesbehalve rust gaf voor vandaag! Na elke afdaling volgde een helling met zo goed als geen vlak ertussen. Ik kreeg zelfs twee keer een helling van meer dan 10% waar ik mijn fiets moest overduwen 😢! Zwaar genoeg dus om de rit van vandaag zowaar te vrezen, ondanks de geruststellingen van het thuisfront, van Henk en van de herbergier in St.-Jean-Pied-de-Port.

Een Pyreneeëncol, ik ken ze enkel uit de grote wielerrondes. En ik vind ze geweldig: de landschappen zijn fantastisch maar de inspanningen zien er loodzwaar uit.
Zo’n inspanning leek dus op mij te liggen wachten. Dat vond ik reden genoeg om er niet gerust in te zijn. Mijn zware, bepakte fiets is niet echt een gestroomlijnde racefiets!

Met dit alles in het achterhoofd begin ik aan de beklimming. De eerste 8 km zijn vals plat tot aan de Spaanse grens. Dan begint de eigenlijke klim. Het is een bewolkte dag en de Pyreneeëntoppen hangen in de mist. Ideaal weer om te klimmen. Wat ik meest gevreesd had blijkt mee te vallen: de klim schommelt voortdurend rond de 6%. Dat kan ik perfect peddelen op mijn kleinste versnelling. Mijn gps houdt elk procentje meer of minder in de gaten! Hier en daar al eens een stukje tot 9% dat vraagt veel kracht.

Maar dan is er vooral de lengte van de klim. 20 kilometer klimmen duurt eindeloos. Het enige waar ik kan aan denken is het refrein van het liedje ‘The acoustic motorbike’ van Luka Bloom dat Geert en Wim (schoonbroer en schoonbroer van) me doorstuurden: ‘pedal on pedal on’. Om de paar kilometer moet ik stoppen voor eten en drinken. De energie van het ontbijt is er snel door. Sjongejonge heb ik zweet op die berg gelaten! Méér dan 3 uur klimmen 😅!

5 km vóór de top wordt het fris en fiets ik in de mist. Ik zie nog maar honderd meter voor mij uit. Ik hoop dat de achteropkomende auto’s mij nog op tijd zien. 1 km vóór de top word ik voorbijgefietst door een jongeman die een zeer goedgevulde fietskar trekt! Hij loopt op de trappers. Ongelofelijk, zoveel kracht! Boven op de top is het nog een kilometer dalend tot Roncesvalles. De jongeman staat er al iets te eten. Hij heet Lucas en komt uit Hoegaarden. Terwijl we kennismaken komt ook vader Luc aangefietst. Vader en zoon die samen de Camino doen, lijkt me wel bijzonder! Maar ik benijd de vader. Hij fietst rond op een racefiets terwijl de zoon alle bagage in een fietskar meetrekt! Ongelofelijk! Uiteindelijk zullen we samen tot Pamplona fietsen. Aangenaam gezelschap.

In Roncesvalles halen we een stempel en gaan we eten, mijn energietank is volledig leeg en alle eten en drinken dat ik meehad is op. Het pelgrimsmenu (heeft Pier nog gezegd): voor 16 euro krijg ik hier: voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, een fles wijn (ik drink maar 1 glas), een fles water en koffie. Top!

Tijdens het eten beslissen vader en zoon om door te fietsen tot Pamplona. Ik mee! Maar dan maak ik een Spaans beginnersfoutje: ik vergeet mijn drankbidons bij te vullen. Tijdens het fietsen realiseer ik mij dat alles na de middag dicht is in Spanje. Maar het blijkt al bij al een niet zo moeilijke rit dus geen erg! Naar Pamplona gaat het vooral bergafwaarts, de Pyreneeën uit. Er zitten nog een paar nijdige klimmetjes en de benen hebben het ondertussen wel gehad 😢.

In Pamplona bezoeken we eerst de hele mooie kathedraal voor een stempel want het is bijna 18u en dan gaat ze dicht. Daarna is het nog even moeilijk om onderdak te vinden want de albergues zitten al goed vol. In dit deel van de Camino starten veel pelgrims hun tocht. Ik ontmoet Duitsers, Engelsen, Italianen, Tsjechen, Amerikanen, Koreanen,… De Camino is internationaal!