Rit: 80 km     Totaal: 1711 km

Om vijf voor zeven word ik gewekt door een meerstemmig lied dat door de smalle straat opstijgt tot in mijn kamer. Ik haast me naar het balkon en laat het gezang helemaal binnenkomen. Mensen die samen (meerstemmig) zingen vind ik het mooiste wat er is.

Ik heb (eindelijk) goed geslapen en dat voel ik ook meteen op de fiets. Maar door Spanje fietsen is best pittig, het is hier nergens vlak! Onmiddellijk buiten Puente la Reina is het al meteen 4 kilometer klimmen tot 9%! Ik heb gelukkig een stevig ontbijt gehad.

Vanaf hier ligt de fietsroute heel dicht bij die van de rugzakpelgrims. Ik zwaai naar ze allemaal, de hele dag! Ter hoogte van Cerauqui stappen de pelgrims te voet over de oude stenen van het historische pad. Ik zet er mijn fiets voor opzij om er ook eens over te gaan.

In Estella is een middeleeuwse markt aan de gang. Alle marktkramen en marktkramers zijn in het thema uitgedost, met passage uiteraard van de obligate ridders te paard. Ik vind het gewoon prettig en blijf er meer dan een uur rondhangen.

Het weer is al sinds mijn oversteek door de Pyreneeën minder goed. Wel ideaal fietsweer. Ongeveer halfweg de etappe van vandaag word ik zelfs overvallen door een enorme regenbui. Ik was in volle afdaling en passeerde net een bar. Ik keer mijn fiets, sprint de helling weer op en zoek mijn onderkomen in het etablissement. Spijtig dat ik geen Spaans spreek. In Frankrijk was ik allang aan de praat met de plaatselijke bewoners, maar hier moet ik de tijd doden met wat te eten en te drinken en te tokkelen op mijn telefoon. De ontmoetingen op de Camino maken deze tocht zo bijzonder. Het Spaans niet machtig zijn is dus een ferme handicap voor mij!

In Los Arcos is een pelgrimsherberg die uitgebaat wordt door de vrienden van het Vlaams Pelgrimsgenootschap. Ik heb het plan om door te fietsen tot Logroño maar gewoon uit sympathie ga ik er eens langs. Ontzettend vriendelijke mensen uit Lochristi hebben op dat moment de handen vol met het onthaal van binnenstromende pelgrims. Maar het is gewoon leuk om eens Vlaams te spreken en ik heb de indruk dat dat ook voor hen geldt.

Even voorbij Los Arcos word ik ingehaald door 2 vrolijke, jonge Belgen uit de buurt van Namen. Ze zijn 17 jaar. 17 JAAR! Mijn letters zijn niet groot genoeg om mijn bewondering te uiten. Het avontuurlijkste wat ik op die leeftijd deed was waarschijnlijk de plaatselijke speelpleinwerking. Niet te geloven! Ik had wellicht nog nooit van Compostela gehoord op die leeftijd. Ik rijd een eindje met hen mee. Dat wil zeggen: bij de eerstvolgende helling gaan ze er als een pijl vandoor maar na een paar hellingen wachten ze op de top (om foto’s te maken zeggen ze beleefd) en geven ze me de kans om weer aan te sluiten zodat ik kan zeggen dat ik met ze heb meegefietst 😂! En zo fiets ik met gezelschap tot in Logroño, waar zij besluiten om nog een 10-tal kilometer verder te fietsen.