Rit: 60 km     Totaal: 2155 km

De grootste boosdoener van mijn Camino is de grafische voorstelling van de weg in het routeboekje! Alle beklimmingen staan erop afgebeeld als levensgrote, oninneembare vestingen (zie foto’s). Dat was zo met de Pyreneeënrit en vandaag ook weer met de rit naar Cruz de Ferro. Het is dan ook weer met een klein hartje dat ik aan de tocht begin!

Tussen mij en Compostela ligt als enige hindernis nog een hooggebergte, te vergelijken met de Pyreneeën. En vandaag gaat meteen over het hoogste punt van de hele Camino. Op papier ziet de rit er onwaarschijnlijk moeilijk uit, in werkelijkheid is het klimmen in schuifjes tot 10 kilometer vóór de top op 1509 m hoogte. Vanaf dan is het onafgebroken klimmen, waarvan de laatste 2 kilometer loodzwaar (tussen 9 en 10%)!

Cruz de Ferro is een ijzeren kruis op een hoge houten paal en symboliseert het hoogste punt van de Camino. Hier leggen pelgrims al eeuwenlang symbolisch een deel van hun last af: een van huis meegedragen steen. De hoop stenen aan de voet van het kruis is enorm. Op sommige staan namen en boodschappen gegrift. Ook ik heb mijn steentje van thuis mee en kijk echt uit naar dit moment. Maar het wordt een beetje een afknapper. Deze plaats is ook een toeristische attractie en wordt meer beleefd als een bezienswaardigheid dan als een plek van inkeer. Ik kom boven, samen met andere pelgrims (te voet en met de fiets), dagjestoeristen, scholieren op schoolreis, een theatergezelschap, motards,… En met z’n allen is het een plekje zoeken op de stenenhoop voor de obligate foto (ik ook dus 😢). Eén Spaanse pelgrim op een mountainbike komt aangefietst en rijdt in één beweging tot boven op de berg stenen! Ik hoop tevergeefs op een sereen moment om mij bewust te kunnen worden van de miljoenen pelgrims die in de voorbije eeuwen hun moment van verdriet hier achterlieten, maar dat komt er niet.

De weg naar Ponferrada is nu nog slechts één lange en steile afdaling. Het is zó steil dat ik even schrik heb dat ik de controle over mijn fiets verlies. Er zit niets anders op dan de afdaling met dichtgeknepen remmen (en billen) af te leggen! En dat is jammer want het uitzicht is magistraal! Ik heb alleen oog voor de bochten en het slechte asfalt. Ik hoop dat ik nog wat remblokjes overhoud! Als ik beneden ben sta ik strak van de zenuwen, zoveel inspanning vroeg deze afdaling. Ik voel me nu meer uitgeput dan na de beklimming. Voor het eerst geniet ik niet van een ritje bergaf!