Rit: 54 km     Totaal: 2209 km

Vandaag is op papier een héél zware dag met een klim naar 1300 meter, Ponferrada ligt op 540 meter. En het wordt mij nog zwaarder gemaakt dan gepland!

Maar de dag begint heel positief. Ik navigeer uit Ponferrada maar vind niet meteen de Camino. Op goed geluk rijd ik dan maar wat verder, stopt er naast mij een auto precies in het midden van de 2-vaksbaan en hij houdt daarmee alle verkeer in de 2 richtingen tegen, om mij duidelijk te maken dat ik een afslag gemist heb, terug moet en op het ronde punt naar rechts moet! Geweldig! Dankzij die hulp rijd ik tenminste maar een paar honderd meter fout en kom ik vlotjes op het goede spoor.

Bij het eerste onooglijke plaatsje voorbij Ponferrada word ik bijna van mijn fiets geschreeuwd. Ik schrik me een bult! Een oudere dame, aan de ingang van het kerkje schreeuwt naar me dat ik bij haar een stempel kan komen halen. Goed idee, denk ik, fietsende pelgrims worden aangemaand om de laatste 200 kilometer twee stempels per dag te verzamelen. Tot nu lukte dat meestal, maar toch ook weer niet altijd. Op deze manier wordt twee stempels halen een eitje! Met een geweldige klap krijg ik mijn eerste stempel van de dag! Maar er staat ook een mandje dat smeekt om een kleine donatie. Gedwee doe ik een bescheiden gift 😀. Ik ruik hier een lichte vorm van commercie! Maar er ligt ook een (officieus) pelgrimslogboek dat ik even gedwee invul maar zo kan ik wel zien dat er een Braziliaan én een Koreaan vóór mij op de Camino zitten! Geweldig toch!

Een 5-tal kilometer later, in het volgende onooglijk plaatsje, zelfde tafereel: oudere dame aan de ingang van haar parochiekerk schreeuwt mij naar haar stempel en vooral: naar haar mandje! Ik besluit dat ik op mijn traditionele manier ook wel aan twee stempels kom, zwaai naar de dame en laat mij voor de rest van de dag niet meer strikken in deze toch wel licht bedenkelijke praktijk 😏! (Henk heeft zich trouwens door de beide dames laten paaien! En dat voor een Nederlander 😂!)

Een paar kilometer vóór Villafranca haal ik Jan in, een fietsende Duitser van 18 jaar uit Dortmund, die op de Camino zit sinds Burgos. We fietsten gisteren samen de berg af na Cruz de Ferro. Hij maakte voor mij een foto tijdens een haarspeldbocht (als je op de foto een oranje stipje ontwaart dan zie je mijn eerste Camino-actiefoto!) We fietsen samen naar Villafranca, lopen daar Henk tegen het lijf en gaan met z’n drieën koffie drinken. Het is stilte voor de storm, het venijn van deze rit zit in de staart! We spreken af om niet samen te fietsen, da’s sowieso niet gemakkelijk en het wordt zwaar klimmen, dus dan zeker niet. Henk gaat als eerste, ik als laatste. De afspraak is: wie eerst boven is boekt kamers. Het is hier zo druk op de Camino dat een slaapplaats niet evident is.

Ter hoogte van Las Herrerias (680 m), de echte klim is nog steeds niet begonnen, is er een splitsing in de weg. Ik denk dat het rechtdoor is maar 2 oude Spanjaarden die vlak naast de splitsing op een bankje zitten, roepen mij terug. Ik ben fout, ik moet links. Ik kan het niet geloven want mijn routeboekje vermeldt hier niet naar links. Maar beide oudjes houden voet bij stuk, de Camino gaat links naar beneden. Enfin, ik besluit dat zij het wel zullen weten en neem de afslag! En ik zit wel degelijk op de Camino, ik kan zo de gele pijlen volgen. Wat ik enkele kilometers later echter vermoed, en ’s avonds met Henk en Jan bewaarheid wordt: de fietsroute die ik moest volgen voorziet een omweg om in Cebreiro te komen die langer is in afstand maar iets geleidelijker klimt (maar nog altijd héél steil). Ik zit op de Camino die de pelgrims (te voet) door de vallei stuurt en dan de berg ertegenover in haarspeldbochten naar boven. Stijgingspercentages: 10%, 11%, 12%, mijn gps meet één keer tot 13%! Het is ondertussen op het heetst van de dag en nergens schaduw! Ik kan niet beschrijven hoe lastig deze helling naar boven was, ik heb op mijn pedalen geduwd tot mijn benen kraakten, aan mijn stuur getrokken tot het pijn deed in mijn rug, stukken te voet gedaan en om de haverklap gestopt om te drinken en het zweet weg te vegen. Loodzwaar!!! En dan is bovenkomen het mooiste wat er is! Jan en Henk blijken nog niet zoveel langer vóór mij aangekomen en hadden naar verluidt ook een erg lastige rit. In cijfers: zij deden 5 kilometer langer om het hoogteverschil van 620 meter te overbruggen.