Rit: 68 km     Totaal: 2277 km

Cebreiro is een middeleeuws aandoend dorpje dat geheel ten dienste staat van pelgrims maar ook erg toeristisch is omwille van de sfeer. Alle gebouwen herbergen bedden, souvenirwinkels, bars of restaurants. En een kerk waar ik een grote kaars brand. Meer is er niet. Maar het uitzicht is fan-tas-tisch! Werkelijk adembenemend! Ik kom er aan op het heetst van de dag en het licht is veel te hard om foto’s te maken. Veel mooier wordt het als ik in het zachte ochtendlicht wat kan fotograferen.

Helaas, als ik ’s morgens met mijn camera buiten kom is het weer compleet omgeslagen. De bergtop waarop we zitten hangt volledig in een wolk: het is koud, vochtig en zeer mistig! Geen foto’s dus 😢. En voor het eerst sinds het begin van mijn tocht moet ik met regenjas fietsen. Van Cebreiro (1300 meter hoog) is het eerst nog wat golvend dalen en klimmen, maar dan is het over ongeveer 40 kilometer terug dalen naar 440 meter. Dat betekent de hele berg terug naar beneden! Maar met deze mist en met het natte wegdek, doe ik heel voorzichtig. Sinds ik vorig jaar onderuit werd gefietst en een breukje opliep in een ruggenwervel ben ik geen held meer (zo ik dat al was). Ik steek zelfs mijn achterlicht aan, je weet maar nooit! 😂

Door de koude en de vochtigheid kom ik helemaal verkleumd aan de voet van de berg. Onderweg heb ik wel het fantastische moment beleefd als je uit de wolk fietst, die rond de bergtop hangt, en ineens de hele vallei voor je uit ziet! En ook heb ik de hele bergaf de synthese van mijn Camino in mijzelf toegelaten. Een bijzonder deugddoend moment!

Beneden de berg heb ik wel 2 warme chocolademelk nodig om de kou uit mijn lijf te jagen.

Vanaf nu is het fietsen in Galicië. Alles oogt hier een tikje ruwer: het weer alvast, maar ook de natuur, de huizen op het platteland, zelfs het Spaans klinkt niet als Spaans. Mijn infoboekje weet dat het nog een overblijfsel van het Keltisch is.

Maar de rest van de rit naar Portomarin gaat echt moeizaam. De zware rit van gisteren hangt in mijn benen. Ik denk dat ik de wieleruitdrukking ‘Mijn benen liepen vol!’ aan den lijve heb ondervonden. Het is alweer een rit van klimmen en dalen, het houdt hier nooit op! Ik val (alweer) doodmoe op bed!