Rit: 52 km     Totaal: 2329 km

Ik slaap vannacht in Arzua. Morgen fiets ik naar Santiago de Compostela, nog een 40-tal kilometer 😀!

Ik slaap weer heel onrustig, word vroeg gewekt door de vertrekkende stappers (vanaf 6u 😢) en sta op met een schorre keel! Heb ik gisteren wellicht een verkoudheid opgelopen in de koude en vochtige afdaling 😭. Ik krijg mezelf moeilijk op gang en mijn benen recupereren niet meer al te best! En de rit van vandaag kent geen genade: het is 12 kilometer klimmen vanaf de eerste meter en de lastigste kilometer komt eerst! Met niet-opgewarmde benen is dat meteen alle hens aan dek! En de rest van de dag is onafgebroken klimmen en dalen. De cadeaus worden hier echt aan de eindstreep uitgedeeld 😂.

Maar waar zijn de pelgrims? Hier zijn de pelgrims! Pier vertelde me dat het behalen van een Compostela (officieel getuigschrift van de Camino) heel keurig staat op een Spaans CV. Daarvoor moet je de laatste 100 km stappen of 200 km fietsen. In Portomarin stappen daarom de meeste Spaanse pelgrims in de Camino. Het is ongelofelijk! De hele dag fiets ik voorbij een onafgebroken stoet aan stappende pelgrims 😀. Het is hier drummen!

Ik amuseer mij vandaag met het observeren van alle types stappende pelgrims. Ik heb van mijn hele weg nog niet zo’n variatie bij elkaar gezien: bruine benen (de meeste Spanjaarden sowieso), witte benen, rode benen 😀, strompelaars, wandelaars, stevige stappers, achteruitlopend (!), met 1 stok, met 2 stokken, zonder steun, met goedgevulde rugzak (in alle soorten en maten en bevestiging aan de rug), met dagrugzakje, zonder bagage, alleen, per twee, in groep, met muziek, al gsm’end, de olijkerd die naar iedereen die passeert zwaait en lacht, met hond (!), koppel met buggy, met kind in draagzak hangend aan rugzak, hand in hand, luidop lezend van een tablet (!), gezin met kind op step, in alle formaten: van atletisch tot bijzonder zwaar met enorme billen, met elk denkbaar soort hoofddeksel, met variatie aan schoeisel: sandalen, sportschoenen, bergschoenen en één op blote voeten (echt waar, hij liep met van die kleine pasjes en keek de hele tijd naar de grond waar hij zijn voeten zette)! En dit allemaal in een mix van jong tot oud,…

Verschillende keren zie ik vandaag pelgrims op mountainbikes op het pad van de stappers. Nochtans ligt de rijweg er gewoon naast!? Eén keer zie ik een Spaanse pelgrim met mountainbike op een plaats, zo genadeloos steil, dat hij zijn bepakte fiets met alle moeite van de wereld naar boven loopt te sleuren. Ik kan het echt niet blauw blauw laten en vraag hem om bij mij te komen fietsen. Ook steil, maar haalbaar peddelend. Maar hij reageert zo verontwaardigd dat ik maar in mijn eentje verder peddel. Toch eens navragen morgen in Compostela hoe mountainbikers zich verhouden tot de Camino!

Fietsen door Galicië is geweldig mooi. Het landschap is wonderlijk maar genadeloos golvend! Het heeft iets van Bretagne, ook iets van Wales. Die Keltische roots vind je daar ook. Al heel mijn weg vind ik het erg dat je landschappen niet kunt vangen in het kadertje van een foto, het kadertje is altijd te klein. Spijtig.

Morgen fiets ik mijn laatste kilometers op de Camino en donderdag vlieg ik terug naar huis. Spijtig, maar ook weer niet. Het leven van een pelgrim is bijzonder eenvoudig en daarom zo wonderlijk. Je hoeft enkel maar te fietsen (of te stappen) en verder niets. Je hebt zo goed als geen aardse lasten aan je hoofd. Het weinige waar je je zorgen over maakt is een beetje eten voor onderweg en een slaapplaats voor de nacht. De weg staat je ook nooit tegen. ’s Morgens ga je op pad en er is nooit een waarom. Het pad is er om gelopen te worden. Punt. Je bent buiten de werkelijkheid en buiten de tijd. En soms is het lastig en soms gaat het vanzelf, maar dat maakt niet boos of blij, je neemt het zoals het is. En in die vrijgekomen ruimte zijn alle zintuigen zowel naar buiten als naar binnen gericht. Ik heb alle tijd, alle ervaringen en alle ontmoetingen beleefd als één lange meditatie. En die mag ik nu meenemen naar mijn ander leven!

Ultreia! Et suseia!