Ultreia!

Rit: 72 km     Totaal: 1782 km

Ik neem een typisch Spaans ontbijt in Logroño, chocolademelk met churros, voor ik de stad uitfiets. De eerste 10 kilometer is het wat moeilijk navigeren want de fietsers gaan precies op het pad van de stappende pelgrims. Dat is voor geen van beide aangenaam.

Ik heb alweer niet te best geslapen en het fietsen loopt helemaal niet soepel. Het lijkt wel of mijn fiets aan het asfalt kleeft. Het asfalt is wel niet te best en er staat een gemene tegenwind. Bij sommige stukken bergaf moet ik trappen of mijn fiets staat stil!

Mijn routeboekje stelt lange omwegen voor om historisch belangrijke plaatsen te zien en te bezoeken maar ik besluit om gewoon rechtdoor te fietsen. Zo kom ik na goed 30 km fietsen in Najera. En wie kruist daar mijn pad? Victor en Gaspard, de twee jonge Walen die met me meefietsten tot in Logroño. En wie hebben zij gisteravond ontmoet en met hun pomp uit de nood geholpen? Henk, die pech had met een lekke band. Ons kent ons op de Camino.

Ik probeer om mijn wagonnetje aan te pikken aan dit duo maar ze rijden veel te snel! Het is minder steil dan gisteren maar wel verraderlijk vals plat: je hoopt een hoge snelheid te halen maar dat valt dik tegen! Uiteindelijk doe ik geen moeite om hen bij te houden en fiets ik op eigen houtje naar Santo Domingo. En wie zit een hapje te eten op de stoep van het ‘oficina de turismo’: Victor en Gaspard. We fietsen samen verder tot Belorado volgens hetzelfde recept: zij gaan alvast voor, ik kom wat later. In Belorado nemen we wellicht definitief afscheid. Zij fietsen nog verder tot Burgos en zullen zo een dagetappe verder zijn dan ik. Maar geen nood, hier in Belorado logeer ik in dezelfde herberg als Henk. Hoe was het ook alweer op de Camino? Je vertrekt alleen maar je bent nooit alleen!

Rit: 80 km     Totaal: 1711 km

Om vijf voor zeven word ik gewekt door een meerstemmig lied dat door de smalle straat opstijgt tot in mijn kamer. Ik haast me naar het balkon en laat het gezang helemaal binnenkomen. Mensen die samen (meerstemmig) zingen vind ik het mooiste wat er is.

Ik heb (eindelijk) goed geslapen en dat voel ik ook meteen op de fiets. Maar door Spanje fietsen is best pittig, het is hier nergens vlak! Onmiddellijk buiten Puente la Reina is het al meteen 4 kilometer klimmen tot 9%! Ik heb gelukkig een stevig ontbijt gehad.

Vanaf hier ligt de fietsroute heel dicht bij die van de rugzakpelgrims. Ik zwaai naar ze allemaal, de hele dag! Ter hoogte van Cerauqui stappen de pelgrims te voet over de oude stenen van het historische pad. Ik zet er mijn fiets voor opzij om er ook eens over te gaan.

In Estella is een middeleeuwse markt aan de gang. Alle marktkramen en marktkramers zijn in het thema uitgedost, met passage uiteraard van de obligate ridders te paard. Ik vind het gewoon prettig en blijf er meer dan een uur rondhangen.

Het weer is al sinds mijn oversteek door de Pyreneeën minder goed. Wel ideaal fietsweer. Ongeveer halfweg de etappe van vandaag word ik zelfs overvallen door een enorme regenbui. Ik was in volle afdaling en passeerde net een bar. Ik keer mijn fiets, sprint de helling weer op en zoek mijn onderkomen in het etablissement. Spijtig dat ik geen Spaans spreek. In Frankrijk was ik allang aan de praat met de plaatselijke bewoners, maar hier moet ik de tijd doden met wat te eten en te drinken en te tokkelen op mijn telefoon. De ontmoetingen op de Camino maken deze tocht zo bijzonder. Het Spaans niet machtig zijn is dus een ferme handicap voor mij!

In Los Arcos is een pelgrimsherberg die uitgebaat wordt door de vrienden van het Vlaams Pelgrimsgenootschap. Ik heb het plan om door te fietsen tot Logroño maar gewoon uit sympathie ga ik er eens langs. Ontzettend vriendelijke mensen uit Lochristi hebben op dat moment de handen vol met het onthaal van binnenstromende pelgrims. Maar het is gewoon leuk om eens Vlaams te spreken en ik heb de indruk dat dat ook voor hen geldt.

Even voorbij Los Arcos word ik ingehaald door 2 vrolijke, jonge Belgen uit de buurt van Namen. Ze zijn 17 jaar. 17 JAAR! Mijn letters zijn niet groot genoeg om mijn bewondering te uiten. Het avontuurlijkste wat ik op die leeftijd deed was waarschijnlijk de plaatselijke speelpleinwerking. Niet te geloven! Ik had wellicht nog nooit van Compostela gehoord op die leeftijd. Ik rijd een eindje met hen mee. Dat wil zeggen: bij de eerstvolgende helling gaan ze er als een pijl vandoor maar na een paar hellingen wachten ze op de top (om foto’s te maken zeggen ze beleefd) en geven ze me de kans om weer aan te sluiten zodat ik kan zeggen dat ik met ze heb meegefietst 😂! En zo fiets ik met gezelschap tot in Logroño, waar zij besluiten om nog een 10-tal kilometer verder te fietsen.

Rit: 39 km     Totaal: 1631 km

Ik doe geen oog dicht in de albergue in Pamplona. De pelgrimsherbergen zijn hier veel groter dan in Frankrijk, ze trekken vanaf hier dan ook veel meer pelgrims aan.

We delen met een 12-tal pelgrims de slaapruimte. Het bed waar je slaapt wordt je aangewezen. Ik slaap bij de deur. Daar is ook de badkamer en het toilet. Om half tien kruip ik in bed, ik ben doodop. Helaas, ik ben hier nog alleen. Van nu tot rond half elf komen de anderen binnengestampt, voorlopig geen kans op slapen. Fase 2: de hele stoet verdwijnt om beurt in de badkamer om tanden te poetsen en terug, nog steeds geen rust. Fase 3: iedereen moet nog eens heen en weer voor het toiletbezoek! Fase 4: het zich installeren duurt eindeloos: bedden, slaapzakken, rugzakken, ontschminken, sociale media (pling pling pling), mijn oordopjes brengen geen soelaas. Fase 5: de nacht, velen komen nog eens voorbij mijn bed op zoek naar het toilet. Ze onderscheiden zich in 3 soorten. 1) Diegenen die de deur zachtjes dichttrekken. 2) Diegenen die de deur openlaten, het heldere neonlicht van de gang valt precies over mijn bed. 3) Diegenen die de deurklink niet gebruiken, ze trekken de deur met een knal dicht (2 keer). 😢

Ik voel mij een wrak als ik ’s morgens uit bed kom. Ik blijf met opzet in bed liggen tot iedereen zijn ontbijt heeft gehad en de deur uit is. Ik heb geen zin om vriendelijk te zijn tegen allen die mij de slaap hebben belet vannacht!

Ook als ik op de fiets zit voel ik dat het niet veel zal voorstellen vandaag. Daarom besluit ik een halve rustdag te nemen en fiets slechts tot rond de middag tot in Puente la Reina. Ik was mijn spullen, kijk languit op bed naar de tourrit en loop dan het stadje in om me te bevoorraden voor morgen. En wie zie ik daar op een terras een biertje zitten drinken? Henk. Ik ben hem gisteren uit het oog verloren en blijkbaar maakte hij vandaag precies dezelfde keuzes! Ik geraak hem nooit meer kwijt! Thuis beginnen ze het al een ‘bromance’ te noemen, shipname #Herwin #Genk 😂

Rit: 85 km     Totaal: 1592 km

Erop en erover! Het klinkt stoer maar dat was het vanmorgen allesbehalve. Eerlijk, ik heb deze nacht nauwelijks een oog dicht gedaan! Ik heb met moeite een paar uur geslapen.

De rit van gisteren was zo pittig dat het mij allesbehalve rust gaf voor vandaag! Na elke afdaling volgde een helling met zo goed als geen vlak ertussen. Ik kreeg zelfs twee keer een helling van meer dan 10% waar ik mijn fiets moest overduwen 😢! Zwaar genoeg dus om de rit van vandaag zowaar te vrezen, ondanks de geruststellingen van het thuisfront, van Henk en van de herbergier in St.-Jean-Pied-de-Port.

Een Pyreneeëncol, ik ken ze enkel uit de grote wielerrondes. En ik vind ze geweldig: de landschappen zijn fantastisch maar de inspanningen zien er loodzwaar uit.
Zo’n inspanning leek dus op mij te liggen wachten. Dat vond ik reden genoeg om er niet gerust in te zijn. Mijn zware, bepakte fiets is niet echt een gestroomlijnde racefiets!

Met dit alles in het achterhoofd begin ik aan de beklimming. De eerste 8 km zijn vals plat tot aan de Spaanse grens. Dan begint de eigenlijke klim. Het is een bewolkte dag en de Pyreneeëntoppen hangen in de mist. Ideaal weer om te klimmen. Wat ik meest gevreesd had blijkt mee te vallen: de klim schommelt voortdurend rond de 6%. Dat kan ik perfect peddelen op mijn kleinste versnelling. Mijn gps houdt elk procentje meer of minder in de gaten! Hier en daar al eens een stukje tot 9% dat vraagt veel kracht.

Maar dan is er vooral de lengte van de klim. 20 kilometer klimmen duurt eindeloos. Het enige waar ik kan aan denken is het refrein van het liedje ‘The acoustic motorbike’ van Luka Bloom dat Geert en Wim (schoonbroer en schoonbroer van) me doorstuurden: ‘pedal on pedal on’. Om de paar kilometer moet ik stoppen voor eten en drinken. De energie van het ontbijt is er snel door. Sjongejonge heb ik zweet op die berg gelaten! Méér dan 3 uur klimmen 😅!

5 km vóór de top wordt het fris en fiets ik in de mist. Ik zie nog maar honderd meter voor mij uit. Ik hoop dat de achteropkomende auto’s mij nog op tijd zien. 1 km vóór de top word ik voorbijgefietst door een jongeman die een zeer goedgevulde fietskar trekt! Hij loopt op de trappers. Ongelofelijk, zoveel kracht! Boven op de top is het nog een kilometer dalend tot Roncesvalles. De jongeman staat er al iets te eten. Hij heet Lucas en komt uit Hoegaarden. Terwijl we kennismaken komt ook vader Luc aangefietst. Vader en zoon die samen de Camino doen, lijkt me wel bijzonder! Maar ik benijd de vader. Hij fietst rond op een racefiets terwijl de zoon alle bagage in een fietskar meetrekt! Ongelofelijk! Uiteindelijk zullen we samen tot Pamplona fietsen. Aangenaam gezelschap.

In Roncesvalles halen we een stempel en gaan we eten, mijn energietank is volledig leeg en alle eten en drinken dat ik meehad is op. Het pelgrimsmenu (heeft Pier nog gezegd): voor 16 euro krijg ik hier: voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, een fles wijn (ik drink maar 1 glas), een fles water en koffie. Top!

Tijdens het eten beslissen vader en zoon om door te fietsen tot Pamplona. Ik mee! Maar dan maak ik een Spaans beginnersfoutje: ik vergeet mijn drankbidons bij te vullen. Tijdens het fietsen realiseer ik mij dat alles na de middag dicht is in Spanje. Maar het blijkt al bij al een niet zo moeilijke rit dus geen erg! Naar Pamplona gaat het vooral bergafwaarts, de Pyreneeën uit. Er zitten nog een paar nijdige klimmetjes en de benen hebben het ondertussen wel gehad 😢.

In Pamplona bezoeken we eerst de hele mooie kathedraal voor een stempel want het is bijna 18u en dan gaat ze dicht. Daarna is het nog even moeilijk om onderdak te vinden want de albergues zitten al goed vol. In dit deel van de Camino starten veel pelgrims hun tocht. Ik ontmoet Duitsers, Engelsen, Italianen, Tsjechen, Amerikanen, Koreanen,… De Camino is internationaal!

Rit: 64 km     Totaal: 1507 km
Topsnelheid: 55,5 km/u 😅

Het voelt een beetje vreemd. Ik sta in Saint-Jean-Pied-de-Port aan de poort van Spanje, wat betekent dat ik heel Frankrijk ben doorgefietst. Als je het op de kaart bekijkt een indrukwekkende afstand. Vóór ik aan deze tocht begon een bijna onmogelijke rit. En toch voelt het niet aan als iets bijzonder. Toen ik de 1000 kilometer haalde vond ik dat nog een overwinning. Nu is de prestatie niet meer van belang. Een pelgrim leeft de dag, beleeft het onderweg zijn. Er is niets méér dan de weg. Je vraagt niet waarom of wanneer.

Tenminste dat was zo tot vanmiddag! Voor morgen zit de schrik voor een Pyreneeëncol er toch wel een beetje in! Wordt vervolgd!

Rit: 63 km     Totaal: 1442 km

Het is bijzonder warm slapen op de slaapzolder van onze gîte en blijkbaar is Eric met zijn matras beneden gaan liggen. Maar rond 4u wordt het daar te fris dus strompelt hij terug naar boven met zoveel gedaver: lap, nu is het mijn beurt om wakker te liggen. En om half zeven loopt hij alweer rond, stappende pelgrims kunnen goed uit bed 😢.

Eric en ik ontbijten samen, wensen elkaar een goede tocht en we vervolgen alletwee onze weg met bestemming Santiago de Compostela. Het landschap in de Landes begint langzaamaan te veranderen, maar ik fiets ook meer door bewoond gebied in vergelijking met gisteren. Zo is het prettiger fietsen.

ik rijd eerst naar Dax, nog een aanzienlijke stad om er een stempel te halen en een fietsenwinkel te vinden. Ik wil het liefst zo comfortabel mogelijk over de Pyreneeën geraken dus graag met strak opgepompte banden!

Als ik Dax uiteindelijk uitrijdt is het al na elven en het is al een heel stuk warmer dan gisteren op dit uur. En ik moet nog 30 kilometer. De hitte maakt het fietsen echt lastig en voor het eerst deze tocht begin ik echt hevig te transpireren. Het zweet loopt voortdurend in mijn ogen, nog een hindernis.

En plots begint de weg weer te golven en stilaan ontwaar ik in de verte de voorboden van de Pyreneeën. Het wordt stilaan ernstig!

Met nog 10 kilometer te gaan meen ik voor mij een fietser te zien. Maar de weg golft en draait en keert en hij verdwijnt uit het zicht. Als ik na nog een kilometer een bocht uitkom zie ik daar voor mij Henk fietsen! Mijn vreugde kan niet op.

Blijkbaar was Henk gisteren nog een dorp verder gereden waar ook een gemeentelijke pelgrimsgîte was. En hij was er ook een hele middag alleen tot hij ook nog gezelschap kreeg. Van een andere Nederlander! Goed geregeld 😂!

We fietsen samen naar Peyrehorade en houden elkaar gezelschap. Voor morgen hebben we ook al afgesproken in Saint-Jean Pied de Port! En ik vind ook nog een kapster die mijn haar en baard wil fatsoeneren. Dat wordt (hopelijk) netjes de bergen over.

Rit: 61 km     Totaal: 1379 km

Het is grappig, want als ik rond half acht naast mijn fiets sta, is Henk er ook net. Ofwel leef ik op het ritme van een 76-jarige of hij op dat van een 50-jarige! Ik gok op het tweede. Maar we fietsen wel elk ons eigen traject op ons eigen ritme.

Eénmaal op de fiets duurt het nog een uur voor ik een bakker tegenkom voor de dagelijkse croissants en ik ontbijt in een plaatselijke bar met chocolademelk, ‘style Français’. Een oude Armeniër houdt mij aan de praat. Mijn Frans is helaas niet voldoende om zijn gedachtenkronkels te volgen. Het gesprek meandert in alle richtingen.

De rit vandaag is eerder droefgeestig. Dezelfde lange asfaltbanen tussen dezelfde, soms schrale dennenbossen. Bovendien wordt het met de minuut warmer, de hitte begint ook uit het asfalt te dampen! En tot overmaat van ramp stuurt mijn gps mij net naast de autosnelweg! Geen ontsnappen mogelijk tenzij een grote omweg maken. Maar ik wil vóór de hitte van de middag klaar zijn met mijn rit.

Gisteravond heb ik met Henk de rit nog eens doorgenomen, maar hij liet het aan zich voorbijgaan. Henk rijdt helemaal op het gevoel, ik toch iets meer pragmatisch. Het is nog 180 kilometer tot de voet van de Pyreneeën in Saint-Jean-Pied de Port en met deze warmte rijd ik enkel in de voormiddag, dus nog drie keer 60 kilometer moet lukken.

Rond 12u fiets ik Lesperon binnen. Het wordt nu echt heet en er is hier een gemeentelijke pelgrimsgite! Klus geklaard voor vandaag net voor de ergste hitte. De gîte is groot en comfortabel maar ik ben alleen. Ik verwacht dat Henk hier zometeen binnen komt vallen, maar nee, geen Henk. Na de wat sombere rit wordt het nu dus ook nog een wat sombere middag. Het is 46 graden in de zon op het asfalt. En ik blijf binnen in de relatieve koelte van mijn verblijf. Alleen, een beetje rusten en lezen maar zo duurt een middag lang.

Rond vijf uur strompelt er toch nog een rugzakpelgrim binnen die dus het heetst van de dag heeft getrotseerd om deze gîte te halen! Ongelofelijk! De man is helemaal doorweekt en buiten adem. Ik help hem er een beetje doorkomen en dan begint hij ook aan de dagelijkse rituelen van de pelgrim: zichzelf en z’n kleren wassen.

Eric, zo heet mijn compagnon voor vanavond, stelt voor het avondeten samen te koken! We hebben blijkbaar alletwee een vrouw die goed en graag kookt (en we laten haar dat ook graag doen! 😀), maar koken kunnen we allebei niet echt. Maar daardoor wordt het toch nog een buitengewoon gezellige avond. We doen samen boodschappen, ik kies het bier hij de ingrediënten, we hangen samen boven de kookpotten en denken het allebei beter te weten, we lachen ons een bult, we flansen een heerlijke spaghetti-carbonara in elkaar en zegenen die met genoeg bier om dit een geslaagd Frans-Belgisch feestje te noemen!

Rit: 57 km     Totaal: 1318 km

’s Morgens staat er een ontbijtpakket klaar in onze cel. We haasten ons niet en het is al halftien als we onze weg verderzetten. Zonder WiFi zijn we een beetje afgesneden van de werkelijkheid maar we worden wel geïnformeerd dat het steeds warmer wordt! Daarom besluiten Henk en ik om enkel tot rond 13u te fietsen en we spreken af in Biganon op elkaar te wachten.

Net buiten Cadillac steek ik de Garonne over. Vanaf hier is het fietsen door de Landes. Voor het eerst is de rit nagenoeg vlak! Voor het eerst moet ik eens niet naar mijn klein voorblad schakelen!

De route van vandaag bestaat uit kilometerslange asfaltwegen tussen vooral dennenbossen. Het is een beetje een troosteloos uitzicht dat niet erg inspireert. Het dennenhout ruikt bijzonder lekker maar voor het eerst op deze tocht voel ik mij niet bedwelmd door het landschap!

Biganon is een kerk en de ‘mairie’ is een groot tuinhuis, meer is het niet. Maar ik kom er wel terecht in een volksfeest. Ze nodigen me mee uit aan tafel (paté, moules-frites, fromages) maar ik heb beloofd om op Henk te wachten, dus dat eerst. Henk heeft niet zoveel zin in deze parochiefeest-maaltijd en we fietsen samen verder tot in Moustey waar we besluiten om te overnachten. Moustey heeft maar twee gedenkwaardige feiten: een merkpaal dat het van hier tot Santiago nog precies 1000 kilometer is én er is WiFi!

Rit: 89 km     Totaal: 1262 km

Henk en ik staan ’s morgens ongeveer tegelijkertijd op het balkon van onze stacaravan. Hij nodigt mij uit voor de koffie. Er staat een koffiezetapparaat en hij vond nog een restje koffie. We bekijken de route van vandaag en hij vertelt over een bijzondere pelgrimsgite in Cadillac. Maar het is eerst nog wel een 50-tal kilometer tot Saint-Emilion, en dan nog 35 kilometer verder naar Cadillac. Henk weet niet of hij het tot daar redt vandaag. En hij wil niet samen fietsen want hij denkt dat ik veel te snel fiets. Ik laat hem in de waan maar ik kruip de vele hellingen op als een schildpad 😂! Ik besluit eerst tot Saint-Emilion te fietsen en dan zie ik het wel. Maar eerst geeft Henk me nog wat vaderlijke raad i.v.m. mijn fiets, hij is echt aandoenlijk deze Nederlander!

Het wordt een nog warmere dag vandaag en het golft door de Dordogne. Vanaf ongeveer 10 kilometer vóór Saint-Emilion fiets ik tussen de wijngaarden, afgebakend door borden met hele dure chateau-namen. De crand-cru’s en de grand-cru’s-classé kletsen hier rond mijn oren. Ik heb nog nooit tussen zoveel lekkers gefietst 😂!

Het is nog maar goed middag als ik Saint-Emilion binnenfiets. Ik wil het stadje wel eens zien en ik zoek het ‘office de tourisme’ voor een stempel. Maar het is zo verschrikkelijk druk dat ik mij hier niet gemakkelijk voel. Op een ander moment en in andere omstandigheden liep ik hier misschien ook te toeristen maar vandaag voelt het onwennig. Ik houd een lange pauze op een afgelegen plekje, ik neem een kijkje in de kerk met klooster en besluit om verder te fietsen. De benen voelen nog goed maar het is wel fietsen op het heetst van de dag!

Even voorbij Saint-Emilion fiets ik over de rivier de Dordogne. Ik vermoed dat de wijngaarden vanaf hier bij de Bordeaux-wijnen horen. Ook lekker!

Rond half vijf fiets ik Cadillac binnen, de laatste 5 kilometer begin ik de vermoeidheid goed te voelen. Ik zoek het ‘office de tourisme’ en ze verwijzen me naar het Hôpital. Daar is plaats voor twee pelgrims maar ze hebben al een pelgrim de weg gewezen vandaag. Ik zoek mijn weg, vraag onderdak aan het onthaal, krijg de sleutel van de tweede pelgrimscel en sta daar oog in oog met Henk die in één ruk naar hier is gereden!

Hier overnachten is echt wel bijzonder. Het historische ‘Hôpital’ in Cadillac, dat nu een psychiatrische instelling is, zet een eeuwenoude traditie van gastvrijheid verder. Elke avond kunnen ze twee pelgrims onderdak geven. We slapen elk in een soort oude kloostercel. Het is behelpen met een ‘teiltje’ maar dat kan het genoegen niet drukken! Henk en ik voelen ons hier vanavond een stukje dichter bij de historische pelgrim!

Rit: 65 km     Totaal: 1172 km

Bij het opstaan voelt mijn lichaam veel minder moe dan de vorige dagen dus de rustdag heeft zijn werk gedaan. Ik kan weer fietsen! Allez en route!

Ik fiets Angoulême uit langs de Vallée de l’Anguienne. Vandaag is het fietsen door de Charente. Deze streek is veel meer bebost dan alle streken waar ik al doorheen fietste. Veel loofbomen, vooral eiken. Hele stukken weg zijn afgezoomd met bomen en dat is aangenaam. Want het is een warme dag, niet te heet, maar door de bomen is het vaak fietsen in de koelte van de schaduw. Ik zie dorpjes met mooie namen als: Torsac, Ronsenac, Juignac,… Bijna de hele dag is het fietsen op de glooiingen van een plateau en zie ik de landerijen en bomenpartijen onder mij.

Rond de middag, net voorbij het dorpje Montignac zie ik een bepakte fietser aankomen, hij ziet mij en met een brede glimlach steekt hij alvast de straat over om mij te begroeten. Het is Frank, een Nederlander, en hij is stomverbaasd dat ik géén Nederlander ben. Mijn oranje uitrusting, alweer! Toen een jongeman uit de Kempen mijn pad kruiste op weg naar Nevers kreeg ik eerst een krakende vloek als reactie op het feit dat ik een Vlaming was die fietst in het oranje 😀!

Het begon dus met de streepjes oranje in het frame van mijn fiets. Toen werden de fietstassen ‘assorti’ ook oranje en al de rest uiteindelijk ook. Maar het is natuurlijk een kleur die opvalt in het verkeer en dat was het hele idee! Ik vind het anders wel bijzonder hoe de Franse chauffeurs op mij reageren. Buiten de bebouwde kom scheuren de auto’s in Frankrijk aan hoge snelheid over de wegen. Maar als de chauffeurs mij opmerken dan hoor ik hoe ze in de remmen gaan en achter mij blijven tot ze me veilig voorbij kunnen op de andere rijstrook. In een bocht blijven ze altijd netjes achter me tot voorbij de bocht. Ook als ze uit de tegenovergestelde richting komen houden ze zich in. Mijn oranje valt op en de automobilisten reageren bijzonder keurig!

In mijn routeboekje staan er gites voor pelgrims aangeduid in het stadje Bonnes. Het is even zoeken want het blijkt een camping te zijn en de gites zijn oude stacaravans. Die van mij is een beetje kaduuk en vuil. Maar het is een bed, wc en douche. Een pelgrim is met weinig tevreden. Ik hoop alleen op geen ongedierte, mijn baard wordt nogal lang 😂!

Ongeveer een kwartier na mij komt er nog een pelgrim op het terrein gefietst en hij krijgt de stacaravan naast de mijne. Het is Henk. Hij komt uit Nijkerk waar hij woont op de Veluwe. Zijn vrouw is ongeveer 5 jaar geleden overleden en toen is hij voor het eerst naar Compostela gefietst, een echte loutering. Een jaar later is hij naar Rome gefietst en terug! En het volgende jaar weer naar Compostela. En dus rijdt hij dit jaar de Camino al voor de derde keer en als hij in Santiago is zal hij er dit keer één nacht slapen en de volgende dag fietst hij gewoon terug naar huis! Hij vindt het daar veel te druk en bovendien laat hij zich dit jaar sponsoren per kilometer ten voordele van de Voedselbank waar hij vrijwilliger is. Hij wil graag 5000 kilometer bijeen fietsen want anders is het de moeite niet 😳! En hij is nog maar 76 jaar 😜!

We kijken samen naar het einde van de Tour-etappe en hij verkneukelt zich in de prestaties van de Nederlanders (Tom Dumoulin wint de tijdrit). Ik moet hem dus wel even herinneren aan de prestatie van de Belgen gisteren op de Mont-Ventoux maar dat is hem een beetje ontgaan 😂.

We gaan ’s avonds samen eten en hij is mijn eerste gezelschap sinds Jean-Paul in Neuvy-Saint-Sépulchre. Henk is een beetje een a-typische Nederlander vindt hij zelf, maar hij heeft zijn naam niet mee 😂: hij is geen hoogdravend prater, hij houdt niet van oeverloos geëmmer (zoals op tv, zegt hij) en ook niet van het Nederlandse trekje ‘veel voor weinig geld’ 😂. En hij kijkt nog het liefst naar het wielrennen op de Vlaamse tv met commentaar van Michel Wuyts omwille van ‘de kennis van zaken’! Ik ben in goed gezelschap 😀.