Ultreia!

Ik sta op een christelijk uur op om het ritme van deze tocht niet te verliezen. Mijn benen wegen 100 kg en mijn lichaam voelt niet echt uitgeslapen. Pier had mij op voorhand nog getipt: neem enkel halve rustdagen! Maar ik omhels de beslissing om van vandaag een volledige rustdag te maken. Vandaag mag alles traag, toch een zalig gevoel.

Ik ontbijt traag, ik was mijn kleren en ik fiets door de stad op zoek naar het bureau van toerisme voor mijn stempel. Angoulême ligt op een helling en om het centrum van de stad te bereiken is het een heel stevige klim. Maar mijn fiets is zonder bagage en een beetje spanning op de spieren houden is geen slecht idee, ik hoor het de renners uit de Tour zo zeggen!

Ik vul de rest van mijn dag in met naar de plaatselijke ‘Blaarmeersen’ fietsen, zwemmen en bubbelbaden 😄, een beetje kuieren door de stad en een volledige Tour-etappe uitkijken liggend op mijn bed. En ik zie zowaar een Vlaming winnen op de Mont Ventoux op 14 juillet!

Rit: 68 km     Totaal: 1107 km

Opgedane wijsheid #3: Comfortabel leven kweekt eelt op de ziel.

Om snel de oversteek naar Angoulême te maken koos ik gisteren voor de brede verbindingswegen en dat voelde heel onwennig. Vandaag stuur ik mijn fiets weer over de kleine baantjes door de valleien en over de plateaus. Hier hoort de eenzame fietser thuis. Het ritme van de afgelegen landerijen en dorpjes past beter bij dat van de pelgrim: traag!

Ik kreeg gisteren een mededeling van ‘WordPress’ dat mijn blog enthousiast wordt bezocht. In de voorbereiding van deze tocht had ik over 2 dingen nog niet nagedacht: een uitzwaai bij mijn vertrek én het bijhouden van een blog. Het is op vraag van enkele vrienden en collega’s dat ik koos voor beide. En ik heb er geen spijt van. Het is prettig dat mijn tocht wordt gevolgd, maar deze blog is vooral heel fijn om te doen. Kleine zinvolle gebeurtenissen geven zoveel kleur aan een mensenleven maar raken even snel vergeten, en ik heb al geen te best geheugen 😢! Door ze op te schrijven kan ik ze beter vasthouden. Ook hier onderweg vang ik veel aandacht als ik moet uitleggen wat ik aan het doen ben. Een pelgrim oogst bewondering. Wellicht is het voorrecht om even buiten de tijd en de werkelijkheid te gaan staan voor velen aantrekkelijk. Maar bij evenveel staan praktische bezwaren in de weg. Ik geniet volop van mijn voorrecht!

Mijn rit van vandaag wordt gekleurd door de kreten van roofvogels. De hele dag zie ik ze rondcirkelen. Ik heb mij ooit eens voorgenomen om de namen van roofvogels te studeren maar het is er nog niet van gekomen en dus kan ik er geen enkele herkennen. Spijtig.

Onderweg is het bijzonder prettig om ‘soortgenoten’ tegen te komen. Meteen is er de verstandhouding van herkenning: de tijd, de moeite, het materiaal, de route, de lastigheidsgraad, de afstand, … Vandaag is het een Frans koppel, vakantiefietsers met ervaring. Ook zij fietsten de Camino naar Compostela. Maar vandaag testen ze nieuwe trekking-fietsen: elektrische mountainbikes! En ze zijn heel erg tevreden. Het ziet er verleidelijk uit maar ik kan het niet echt linken aan het pelgrimschap.

Bij mijn vertrek vandaag laat Hilde weten dat ik er vermoeid uitzie op mijn 1000-km-foto. Ik lach het weg maar in de loop van de rit begint het te sputteren. Ik kan niet echt veel kracht zetten op de pedalen. Ik stop, neem lange pauzes, eet en drink, stretch, … Maar niets helpt echt. Bij mijn aankomst in Angoulême voel ik mij lichtjes uitgewrongen. Hilde krijgt gelijk, het lichaam is moe.

Morgen neem ik een rustdag!

Rit: 91 km     Totaal: 1037 km (!)

Ik heb in de loop van de middag de kaap van de 1000 kilometer overschreden 😄. Ik was mij in het stadje Bellac aan het bevoorraden. Een vriendelijke schapenboer heeft mij geholpen met wat foto’s van mij en mijn fiets. Het leek hem ook wel wat zo’n pelgrimstocht alléén gaan. Maar hij kon niet 1 dag gemist worden op zijn boerderij! Vakantie? Nog nooit van gehoord meneer! 😉

De titel van deze blog mag hier al met iets meer reden staan. Ultreia komt uit een oud middeleeuws vers. Het volledige vers luidt: ‘Ultreia! Et suseia! Deus adjuva nos.’ De tekst draagt sporen in zich van latijn en men denkt langue d’oc. Naar betekenis komt het hier ongeveer op neer: Ultreia (steeds verder/de weg) Et suseia (en steeds hoger/spiritueel) Deus adjuva nos (God zal ons bijstaan, beschermen). Of ook nog: de lange weg naar binnen. Het vers werd gebruikt door pelgrims onder elkaar zoals men mij nu onderweg ‘Bonne route!’ of ‘Buen Camino!’ wenst.

Ik heb mijn route noodgedwongen een beetje aangepast. De historische weg die ik volgde leidt eigenlijk verder door de uitlopers van het Centraal Massief richting Rocamadour en Cahors. Maar het profiel van die ritten ziet er steeds zwaarder uit en ik had schrik om die niet te halen. Daardoor ben ik nu op weg naar de westelijke pelgrimsroute, één van de 4 andere grote Compostela-routes in Frankrijk. Ik fiets nu dus uit het Centraal Massief naar Angoulème.

Vandaag en morgen zal ik dus maar overgangsetappes noemen want veel valt er niet te vertellen. Om zo snel mogelijk in Angoulème te zijn fietste ik langs de grote verbindingswegen die heel druk bereden worden! De hele dag vrachtwagens en auto’s langs je voelen suizen eist veel concentratie en neemt ook veel energie weg. Het is een beetje fietsen in niemandsland.

Kilometer 85: nog goed 5 km te gaan, nog steeds op zo’n brede verbindingsweg maar vóór mij een geweldige afdaling! Mijn vermoeide lijf schreeuwt dankjewel en ik gooi mijn fiets in de diepte. Ongeveer halfweg de helling en op volle snelheid zie ik opeens op mijn gps dat ik een paar honderd meter geleden mijn afslag naar links heb gemist! Zwaar vloekend alle remmen dicht en terug de helling op 😢! Vanaf hier loopt de weg door de vallei van de Vienne. Gelukkig geen hellingen meer. Het stadje Confolens ligt hier heel romantisch op de oever van de rivier, maar vanavond heb ik geen oog meer voor romantiek!

En toch, glimlachje van de dag: straatnaam ‘Chante de merle’ 😀.

Rit: 63 km     Totaal: 946 km

Opgedane wijsheid #2: Kijk ook eens achterom. Je mist de mooiste vergezichten!

Het is de hele nacht bijzonder stil gebleven, dus bij het opstaan vrezen we voor de uitslag van de voetbalmatch! Ik had de Fransen de overwinning gegund, leuk voor de sfeer nu ik hier toch ben. En dus vernemen we het verdict op het ochtendnieuws. Spijtig!

Jean-Paul en ik pakken onze spullen en we gaan samen ontbijten. Dat gaat hier zo: je koopt croissants bij de bakker en bestelt chocolademelk in het café aan de overkant. En je dopt de croissants in de chocolade. Niet mijn favoriete stijl maar een pelgrim weet zich snel aan te passen 😊.

In het café begin ik over het drama van de Fransen maar de cafébazin maant me aan tot zwijgen om de andere (vroege) klanten te sparen. Het land is in nationale rouw en ik moet dat respecteren.

Het afscheid met JP is allerhartelijkst maar de Camino roept.

Ik wil vandaag tot in La Souterraine fietsen maar ik begin schrik te krijgen van de hellingen. En dus moet ik kiezen: een iets kortere route langs de kleinere paden, slecht asfalt en steilere hellingen. Of een langere route (+12 km), drukkere wegen, lichtlopend asfalt, minder steile hellingen. Ik ga voor de tweede optie.

Geen zonnige dag vandaag, het blijft de hele tijd bewolkt. Maar omdat ik fiets in de uitlopers van het Centraal Massief kan ik best wat afkoeling gebruiken.
Ik begin meer en meer het ritme te pakken te krijgen. Het ritme is mijn ritme. Meestal gaat het traag, soms vlot, heel vaak klimmen en de afdalingen zijn altijd te snel voorbij. En altijd die tegenwind! Maar ik verzet mij niet meer en neem het tempo voor wat het is: fietsen met zo weinig mogelijk weerstand. Het duurt zo lang het duurt.

De laatste 10 kilometer naar La Souterraine krijg ik mijzelf nog met moeite vooruit. Het is goed geweest voor vandaag! Ik haal mijn stempel in de kerk, hier ook zelfbediening, en er ligt hier ook een pelgrimslogboek. Zo’n logboek vul je ook in als je overnacht in een pelgrimsherberg. En wie heeft vóór mij het logboek ingevuld: het fietsende koppeltje uit Oostkamp. Uit hun vertrek- en aankomstplaats van vandaag kan ik opmaken dat ze gisteren nog één uur langer hebben doorgefietst, maar ze waren pas een uur later begonnen. En ze fietsen vandaag ook weer een uur verder. En zo houden we dus gelijke tred.

Morgen fiets ik naar kilometer 1000! Ik ben met de fiets nog nooit zo ver van huis geweest! Op een grote kaart van Frankrijk die hier hangt ziet dat er al behoorlijk indrukwekkend uit! Ultreia!

Rit: 67 km     Totaal: 883 km

Ik slaap in de plaatselijke jeugdherberg die ook dienst doet als pelgrimsrefuge en ik ben de enige gast.

Ik zit om 8u op de fiets om de warmte wat voor te zijn en ik overweeg om te fietsen tot in Cluis. Maar ik wil vandaag de finale Frankrijk-Portugal ook beleven tussen de Fransen.

Op dit uur van de dag is het zalig fietsen. De zon is er al maar er hangt nog iets fris in de lucht. Ik ben alleen met de stilte in de natuur, het snorren van mijn fiets en mijn ademhaling (de hellingen 😀). Ik heb al een uur gefietst als er plots vóór mij in het midden van de weg 2 andere fietsende pelgrims staan. Ik zie ze pas laat: de weg is volledig overschaduwd, ik draag mijn zonnebril en ze zijn helemaal in het zwart, ook hun fietsen. Het blijkt een jong Vlaams koppel uit Oostkamp en ze noemen dit een fietsvakantie. We slaan een praatje in het midden van de weg tot de auto’s beginnen protesteren 😀. We doen blijkbaar hetzelfde traject en nemen daarvoor ongeveer evenveel tijd. En ze hebben al van mij gehoord 😳! Ze zijn het tegendraads fietsende Nederlandse koppel ook tegengekomen die mij dus hebben genoemd! Kijk, dit vind ik nu leuk. Zo moet het ook geweest zijn in vroegere tijden. Zonder draadloze communicatie wist je toch min of meer wie voor en achter je zat op de weg. Je wisselde informatie uit met wie je pad kruiste.

Dit koppel is mijn eerste fietsreferentie: twee dagen vroeger vertrokken 😀 en ongewild 200 kilometer omweg gemaakt in Picardië voor ze op dit traject zaten. Ze zitten dus aan hetzelfde gemiddelde als ik en dat stemt mij gerust. Een pelgrim heeft af en toe nood aan een zetje van vertrouwen 😉. Ik lift een eindje met hen mee en het is mooi om te zien: meneer neemt de kop en mevrouw zet zich in het wiel, ze fietsen heel licht en heel gelijkmatig. Helaas, in het eerstvolgende dorp stoppen ze voor ontbijt en bevoorrading en ik fiets weer alleen verder.

Vlak voor La Chatre is een ‘Circuit automobile et moto’: liefhebbers die op zondag met hun zelfopgefokte (race)wagens en moto’s over een parcours razen. Ik stop en probeer wat foto’s te maken door de afsluiting en word door een medewerker binnen uitgenodigd, maar ik twijfel. Het is al rond de middag, ik moet nog wat te eten vinden en het begint al goed heet te worden. De pelgrim en de fotograaf gaan niet goed samen. De Camino dwingt de pelgrim om steeds dichter bij zijn doel te komen, de fotograaf kuiert liefst een beetje in het rond op zoek naar het juiste standpunt. Ik had gehoopt om beide te combineren op deze tocht maar de fotografie wil niet zo goed lukken 😢.

Ik fiets eerst naar de kerk van La Châtre voor mijn stempel en kom binnen in volle eucharistieviering. De vredewens is net bezig, een uitbundige bedoening en het agnus dei, agneau de dieu, wordt net ingezet. Ik zit de misviering mee uit en ga dan in de sacristie op zoek naar een stempel (tampon). De curé (de passage !) die bijzonder goed in het vlees zit, hoort van mijn pelgrimage en zegent mij en mijn weg. Daarbij maakt zijn rechterhand een slap zegenend gebaar ergens ter hoogte van zijn heup 😄. Ik heb ze liever wat energieker, deze herders. Maar ik ben wel blij met zijn zegen. Een parochiemedewerkster zal de stempel zetten en ze doet dat zo ijverig dat er slechts een paarse vlek in mijn Credential terechtkomt!

Het is rond 14u als ik Neuvy-Saint-Sépulchre binnenfiets. Hier is ook een pelgrimsgite en vanavond staat er een groot scherm in een tent op het plaatselijke voetbalplein (‘Stade’ 😂). Ik aarzel niet. Hier blijf ik voor vandaag. Cluis passeer ik morgen wel.

In de refuge is nog één andere pelgrim, verder niemand. Jean-Paul Garcia, een leraar beeldende kunst in Limoges. Zalige mens. Een heel lichtvoetig sprekende Fransman met bijzonder veel gevoel voor humor en met een rijke levensfilosofie. Hij bewandelt de Camino in stukken en maakt onderweg aquarellen van zijn tocht.

Na de middag kuier ik wat rond in de stad op zoek naar mijn stempel. Ik word naar het secretariaat van de kerk verwezen, de deur staat open maar er is niemand. Op een bureau zie ik de pelgrimsstempel staan en ik zet hem dan maar zelf 😀!

Als ik de H. Grafzerk wil bezoeken komt net een bus zwarten aan. Ze komen uit Parijs, ze noemen zich pelgrims 😳, en ze bezoeken systematisch alle plaatsen in Europa waar je relieken kunt aanbidden. Hier kan je bidden voor: het bloed van Christus (!), een steenscherf van de tombe van Christus (!), en een kopie van een kruisnagel van Christus 😄. Dat trekt pelgrims aan! De al wat oudere (vooral) dames schuifelen de kerk binnen en vallen meteen op hun knieën in aanbidding. Ik sla een praatje met een echtgenoot, die iets minder devoot is want hij blijft buiten staan wachten. We maken daarbij spontaan grapjes over elkaars pelgrimschap tot we staan te gieren van het lachen. Maar dan komt de devote echtgenote ons buiten boos tot stilte aanmanen.

Hij: ‘Vous êtes bien bronzé de votre voyage!’
Ik: ‘Mais vous aussi!’
Hij: ‘Mais moi, je suis noir!’
Ik: ‘Ah! Je n’ avais pas remarqué’!
😂

De rest van de middag ga ik naast Jean-Paul zitten die een aquarelletje maakt van de kerk.

’s Avonds nestel ik mij tussen de Fransen en beleef er de finale mee van het voetbal. Maar ik moet de hele tijd rechtstaan en mijn benen houden het niet 😢. En dus keer ik terug naar de refuge om samen met Jean-Paul naar de tweede helft te kijken. Maar we zijn alletwee zo moe dat we het einde van de match niet eens halen. We besluiten zo: als we straks wakker worden getoeterd dan kennen we zo wel het resultaat.

Rit: 76 km     Totaal: 815 km

Ik slaap weer slecht. De hele dag in beweging zijn laat me ’s nachts niet los. Ik ben om 4 uur al wakker, leg wat spullen klaar voor morgen, dommel weer in en als mijn wekker gaat om 6.30u sleep ik mij uit bed. Ik neem tijd voor het ontbijt en om 8 uur zit ik op de fiets. Ik wil voor de grote warmte in Saint Amand Montrond zijn.

Ik rijd Nevers langs het zuiden uit over de grote Loirebrug. Van hier is het een geweldig zicht op de stad. Dat heb ik gisteren niet gezien omdat ik Nevers langs het noorden binnenreed.

De rit vandaag is een verademing en alles wat ik nu nodig heb: zo goed als vlak! Vandaag kan ik hopelijk mijn spieren wat sparen en weer lostijden. Het gaat langs het ‘Canal lateral’ met kanaalbruggen. Spectaculair! En dan dwars door het hart van Frankrijk. Pittoreske dorpjes. Nog veel sporen van romaanse kunst. Maar godverlaten! Ik zie nauwelijks een mens. Het platteland van Frankrijk is goed leeggelopen!

Kleine genoegen van een fietsende pelgrim: strakke, gladde asfalt. Het lijkt of je fiets zweeft en zelfs een helling is minder lastig! Een lichtlopend parcours, zou Michel Wuyts zeggen. Helaas krijg ik te weinig van dat soort asfalt voorgeschoven. De kleinere wegen hebben zo’n grof soort poreus asfalt waarbij het lijkt alsof je fiets aan de weg kleeft 😢.

Tegen 14u ben ik in Saint Amand Montrond. Ik vind de pelgrimsherberg die tevens jeugdherberg is. Ik word onthaald door Céline, de joligste herbergmedewerkster ooit! Ik was mezelf, mijn kleren en blijf de rest van de dag op bed liggen 😀.

Rit: 85 km     Totaal: 739 km

In de meeste pelgrimsherbergen slaap je samen in een (grote) zaal. Het nadeel of het voordeel 😳 hiervan is dat als de eerste wakker is en opstaat, iedereen mee wakker is. Vandaag is dat 5.30u 😭! 2 stappers willen vroeg vertrekken om vóór de middagwarmte al bijna klaar te zijn met hun dagtocht. Ik blijf als langste liggen (geen ochtendmens weetjewel) en schuif om 7.30u met de resterende pelgrims mee aan het ontbijt. Na het ontbijt moet ik mijn fietszakken nog schikken (ik vind dat een heel gedoe zo ’s morgens vroeg) en ik ben als laatste weg. Het is 9 u.

Na 10 kilometer, in het eerste stadje (Corbigny) doe ik aan bevoorrading en zoek ik een fietswinkel om mijn banden op te pompen (na gisteren weetjewel 😢).  En daar kom ik rugzakpelgrim Monique tegen. Ze is één van de pelgrims die vroeg vertrokken is. We wensen elkaar nog een goede tocht!

En dan is het fietsen door Bourgondië. De uitzichten zijn adembenemend! Altijd groen, veel watertjes ook, de groene heuvels rijgen zich aan elkaar. Vlaanderen is hier nooit veraf met de Bourgondische hertogen die Vlaanderen als parel aan hun kroon hadden in de 14e en 15e eeuw tot keizer Karel V koning en keizer werd van het Habsburgse rijk. Dit is de reden waarom ik langs deze route rijd. Enkele jaren geleden, op terugreis van vakantie, zijn we dwars door Bourgondië naar Vezelay gereden. De aanblik van die groene glooiingen smeekte erom om hier te komen fietsen. Maar vandaag is fietsen door Bourgondië een tikje minder romantisch. De fiets weegt, de hellingen volgen elkaar op, ze zijn lang en zwaar! En het wordt heet!

Hier en daar ontmoet ik pelgrims (stappers), een kempenzoon die heel Frankrijk rondfietst, en een sympathieke Italiaan, Lorenzo ex-professionele mountainbiker, die voor een goed doel op één week van Milaan naar Parijs fietst (lichtbeladen koersfiets). We maken een praatje (tijdens een afdaling 😉). Bij de volgende beklimming gaat hij er als een haas vandoor en als hij boven is komt hij nog een keer terug om al fietsend met mij een selfie te maken, de uitslover 😢😄!

Ik houd een lange pauze aan het water (plan d’eau) van Préméry maar dan is het nog 30 kilometer naar Nevers. Even voor 18u tuimel ik Nevers binnen, nog net op tijd om een stempel te halen in de kathedraal. Het is de eerste avond dat ik mij na het douchen niet meer echt fit voel. De kilometers, de hellingen en de warmte beginnen te wegen!

Rit: 88 km     Totaal: 654 km

Ik slaap weer slecht. Te laat te zwaar gegeten vermoed ik en ik voel mij niet top. Ik overweeg om hier in Auxerre een rustdag te nemen. Maar anderzijds, het profiel van de rit naar Vezelay is overwegend vlak. Ik besluit om te fietsen naar de kathedraal hogerop in de stad om een stempel te halen en de staat van de benen te voelen. Het gaat vlot naar boven dus ik besluit het er maar op te wagen. Maar eerst een fietsenzaak vinden om nieuwe binnenbanden te kopen. Ik moet 2 winkels aandoen voor ik de juiste bandenmaat vind. Ik koop er drie! 😀

De rit naar Vezelay leidt hoofdzakelijk langs het ‘Canal du Nivernais’. Zeer aangenaam fietsen met veel pleziervaarttoerisme. Pittoresk landschap. En zo goed als om de kilometer zo’n sluis die het niveau van het water regelt voor het botenverkeer. Maar ik zit absoluut niet ontspannen op de fiets! Dat gedoe met die binnenbanden ‘(Air de chambre’ heb ik ondertussen geleerd) houdt me bezig. Ik wil zo snel mogelijk in Vezelay zijn, waarschijnlijk als compensatie voor gisteren. Maar ik kan het niet laten om te stoppen bij zo’n sluis (écluse) om de werking eens van dichtbij te bekijken. De sluis wordt manueel bediend door een jobstudente. Het is haar eerste werkdag en ze praat honderduit. Als er een boot aankomt bedienen we samen de sluis, elk aan één kant van het water.

Kilometer 40: lekke achterband! Ik heb er even genoeg van! Maar de bediende van één van de volgende sluizen waar ik met mijn miserie sta komt mij assisteren het lek te vinden en door haar gemoedelijk gebabbel kom ik er weer wat door. De 2 opgebruikte binnenbanden, die ik meehad van thuis, vertoonden alletwee rare plekken en bulten op de plaats van het lek. Ik begin te vrezen en hopen dat het rubber van die banden niet deugde! Ik gebruik mijn eerste versgekochte binnenband.

Na 40 km jaagpad is het richting Vezelay nog ongeveer 15 kilometer. Mijn routeboekje vermeldt alle stevige hellingen en hier staat: klim 2,5 km 7% en wat verder klim 1 km 7%. Ik heb nog nooit zo lang na elkaar geklommen met deze bepakte fiets en ben benieuwd hoe dat zal zijn. Wel, dat is ongeveer zo:  handen boven op het stuur, allerlichtste versnelling, heel licht en soepel laten draaien, ademhaling laag houden, absoluut geen kracht op de benen zetten, rond de 8 km per uur rijden, en dat zo lang mogelijk volhouden 😅 zonder het gevoel te hebben dat de benen ontploffen (zou Michel Wuyts zeggen 😀).

Wie al in Vezelay was weet dat de dorpsstraat naar de kathedraal ook nog eens vreselijk steil is. Ik ben ondertussen redelijk murw gefietst en duw mijn fiets te voet naar boven. Nog een boetedoening! Net voor de kathedraal is een pelgrimsherberg en ik mag mijn fiets daar achterlaten om zonder zorgen de kathedraal te bezoeken. Ik haal er mijn stempel en probeer de overweldigende indruk van misschien wel de mooiste romaanse kathedraal ooit te laten binnenkomen. Maar ik ben te moe. Ik neem mijn fototoestel en probeer mijn indrukken van de kathedraal vast te leggen. En dan sta ik oog in oog met de beeltenis van Saint-Jacques, de patroonheilige van mijn tocht. Ik brand een grote kaars en laat alle mensen die mij nabij zijn in gedachten voorbijgaan en doe een intentie voor enkelen die het vroegen vóór  ik aan deze tocht begon.

In de pelgrimsherberg kan ik wat op adem komen met fris water en ik sta voor een keuze: ofwel blijf ik hier, maar dan moet ik morgen nog 100 km fietsen, ofwel rijd ik nog ongeveer 25 km verder naar Anthien, daar ligt die ‘geweldige’ pelgrimsherberg die me gisteren werd aangeraden. Ik bel de herberg om te vragen of er nog plaats is en kies er toch maar voor om verder te fietsen.

Onderweg naar Anthien vermeldt mijn routeboekje na 12 km: gestage klim. Het blijkt een beklimming te zijn van bijna 8 kilometer! Ik ben compleet tureluurs geklommen! En dan nog is het niet voorbij: de herberg ligt op het hoogste punt van het dorp! Nog 3 zware klimmetjes maar het laatste haal ik niet meer 😢!

De herberg zelf is wel bijzonder: de woning is uniek, de sfeer is top, en de andere pelgrims (ze zitten braaf op mij te wachten om aan tafel te gaan) zijn hele mooie mensen. We zijn met 7 pelgrims en een paar doen de Camino om hun leven weer op de rails te krijgen. Zo ook een echtpaar uit Tilburg dat hun zoon verloor in een verkeersongeval en dit hier op de Camino proberen verwerken. Ongelofelijk waarachtige mensen!

Rit: 99 km     Totaal: 566 km

Ik ben een beetje slordig met de tijd en dat breekt mij ’s avonds zuur op!
Ik slaap slecht, ik word vroeg gewekt door andere vertrekkende gasten, ik slaap door mijn wekker en sta uiteindelijk een stuk later op dan de vorige dagen. Mijn lijf wil niet mee deze morgen en ik ben al geen ochtendmens. Mijn fiets is wel tevreden want hij mocht mee op de kamer!

De meneer die het ontbijt verzorgt is aandoenlijk! Hij moedigt me vaderlijk (moederlijk) aan om veel te eten: allez y il faut manger, mais oui il y a assez, … En hij doet dat met alle klanten. Een vrolijke opsteker voor deze lastige ochtend.

Ik heb de stad niet bezocht gisteravond en ik wil nog een stempel halen in de kathedraal. Ik moet nog wat boodschappen doen. Ik doe alles langzaamaan. In de kathedraal ben ik ontroerd. De kathedraal is heel mooi, imposant groot en het morgenlicht schijnt door de indrukwekkende glasramen. Ik begrijp waarom kathedralen zo groot zijn. Eenvoudige pelgrims die nog nooit hoogbouw hadden gezien moeten zich hier bijzonder nietig hebben gevoeld. Net op dat moment krijg ik een berichtje van Hilde voor onze 25ste huwelijksverjaardag. Ik ben dubbel ontroerd en doe nog een schietgebedje voor ons en onze dochters.

Dit keer navigeer ik feilloos de stad uit. Op naar Auxerre, op papier een haalbare rit. De zon schijnt en het landschap begint te veranderen. De hellingen in de landerijen zijn steiler, je kan niet zo ver kijken in het landschap en alles is omzoomd met loofbomen, ik zie veel eiken. Ook de landbouwpercelen zijn kleiner want opgedeeld met prikkeldraad en er verschijnen koeien in het landschap. Kilometer 20: lekke band achteraan. Alweer! Eerst begrijp ik niet wat ik hoor. Het klinkt als het colaflesje in mijn bagage dat wordt opengedraaid. De oorzaak van het lek vind ik op de plaats van het vorige lek. Het plakkertje is losgekomen. Ik neem geen risico en gebruik een reserveband.

De weg is vrij vlak en het schiet echt goed op. Ongeveer halverwege zie ik fietsende pelgrims mijn richting uitkomen! Andere pelgrims! Eindelijk! Ik fiets naar de overkant van de weg en snij ze de pas af. Het is een Nederlands echtpaar die in Saint Jean-Pied-de-Port zijn vertrokken en dus de Camino in omgekeerde richting afleggen. Ze zijn zichtbaar verbaasd dat ik ze aanspreek en het duurt enkele minuten voor ze ontdooien, wat nog vrij snel is voor Nederlanders vind ik 😄 (dit grapje moest erin omdat Klaas deze blog ook leest!). We wisselen wat weetjes uit, dat doen pelgrims zal ik bij mijn volgende ontmoetingen ontdekken. En ze geven me het adres van een ‘geweldige’ pelgrimsherberg 25 km voorbij Vezelay.

Na mijn lunch navigeer ik verkeerd en het duurt vrij lang voor ik het door heb. Uiteindelijk rijd ik 10 kilometer om en die zullen op het einde van de dag driedubbel doorwegen.

Kilometer 60: lekke band achteraan! Niet weer! Ik ben er een beetje moedeloos van. Ik sta op een lange weg in een naaldbos, in volle zon, snikheet, en de muggen vallen mij massaal aan. Nergens een strookje schaduw, en de auto’s razen voorbij. Ik gebruik mijn tweede en laatste (!) reserveband om de klus te klaren. Als ik bijna klaar ben stopt een vriendelijke man en biedt hulp aan, maar dat hoeft niet meer. Spijtig. Maar de rit, de zon en die twee lekke banden hebben mijn laatste energie gekost en ik heb letterlijk geen kracht meer in de benen! Ca m’a coupé les jambes’ zeggen ze hier in Frankrijk ook. Ik kan geen tempo meer maken en ik sjok verder. En ik moet nog 30 kilometer! En ook nog: het venijn van deze rit zit in de staart. 10 kilometer verder beginnen de hellingen elkaar op te volgen, ik ben behoorlijk suf gefietst. Af en toe toch ook nog een afdaling en met een rotvaart scheur ik door het pittoreske dorpje Chablis dat ik enkel ken van de lekkere wijn bij vis en schaaldieren 😄 ! Bij een afdaling is het verleidelijk om ze zo lang mogelijk te laten duren maar in een ooghoek zie ik dat de kerk open is. Tot nu ben ik door heel wat dorpjes gefietst waar de kerk altijd gesloten was. Of heel uitzonderlijk open maar zonder dat er iemand was. Hier word ik onthaald door 2 hartelijke oudere dames maar het is even zoeken naar de stempel: blijkbaar komen hier niet zoveel pelgrims langs. ‘Nee meneer de kerk is hier ook vaak dicht’. De kerk is mooi en heel uitzonderlijk: een Romaans deel ligt voor een Gotisch deel. Het lijken 2 kerken achter elkaar.
Nog 10 kilometer, nog 2 hellingen maar boven fiets je lange tijd op een plateau tussen de Chablis-wijngaarden. Ik zit ondertussen ook zonder water en sta uit te hijgen aan de boerderij van Alain en Colette die mij van vers water voorzien. Ze zijn stomverbaasd dat iemand met de fiets en voor 5 weken van huis trekt. Hier ben ik de vreemde vogel!

BAuxerre ligt gelukkig beneden aan de Yonne en in de jeugdherberg ben ik nog tot 21u bezig om mezelf wat te fatsoeneren en mijn kleren te wassen. Ik vind een restaurant met tv waar ik kan eten en Portugal de halve finale zie winnen.

Rit: 114 km (!)     Totaal: 467 km

De rit van vandaag kan ik kort samenvatten: eindeloze wegen tussen graan en andere gewassen, soms vlak soms licht oplopend, slecht lopend asfalt, tegenwind.

Er zijn 4 pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela in Frankrijk. Het is een geheel van routes naar het bedevaartsoord in Spanje, waar zich het graf van de apostel Jacobus zou bevinden. De route die ik volg begint eigenlijk in Maastricht en loopt door de Belgische Ardennen en eenmaal in Frankrijk richting Vezelay. Die 4 historische pelgrimsroutes komen uiteindelijk samen in de Pyreneeën. Alle andere routes, en dus ook die van mij de vorige dagen zijn aanlooproutes. Maar sinds vandaag volg ik dus de historische Oude Wegen naar Compostela. Weliswaar voor fietsers, de gerugzakte pelgrims te voet volgen vaak de onverharde wegen en blijven zo nog dichter bij de historische paden.

Voor mijn eerste dag op de Camino had ik mij een mooier begin voorgesteld. Ik vertrek om 9u in Chalons en Champagne maar mijn gps heeft het moeilijk om mij op het juiste pad te sturen. In een stad reageert hij (zij? 😉) vrij traag en soms ben ik al voorbij een punt dat mijn gps pas erna aanwijst. En dus stuurt hij mij in cirkels om me terug op het goede spoor te zetten. De mensen die op dat tijdstip op de bussen staan te wachten hebben mij dus enkele keren zien voorbijkomen. Ik probeer er zo ernstig mogelijk uit te zien 😂. En omdat het maar niet lukt besluit ik op goed geluk een route aan te snijden en ik reken erop dat mijn gps onderweg wel een nieuwe route voor mij berekent. Goede zet, zo blijkt. De gps pikt mijn spoor op en stuurt mij weg uit Chalons en Champagne. Het gaat vrijwel onmiddellijk over onverharde wegen dwars door een bos. Maar dan kom ik aan een kanaal en de gps wijst mij om over te steken, er is helaas geen brug. Bon, een gokje dan maar: naar links over bospaden het water volgen. Na een kilometer of wat: geen brug. Terug naar het oorspronkelijke punt en rechts het water volgen: nog steeds geen brug 😄. Uiteindelijk kruist een mountainbiker mijn pad. Of hij mij alstublieft over dat water wil loodsen? Geen probleem, de jongeman rijdt voor tot de brug die over het kanaal leidt: we staan terug in Chalons en Champagne 😳! Ik had ondertussen 12 km gereden en was nog geen meter dichter bij mijn bestemming van vandaag. Nog een beginnersfout 😢. Het ziet er dus naar uit dat ik vandaag mijn langste rit heb gereden van mijn tocht. Voila, die hebben we dan ook gehad 👏🏽!

De weg naar Troyes is lang en zwaar. De wegen eindeloos en de tegenwind en het slechtlopend asfalt werken tegen. Ik begin weer aan mezelf te twijfelen, maar als het asfalt er beter bij ligt schiet ik wel veel sneller op. Een pelgrim heeft veel vertrouwen nodig of de twijfel slaat toe!

In een wegrestaurant, waar ik koffie drink, verneem ik dat 4 Belgische pelgrims vóór mij daar ook zijn gestopt voor koffie. Mijn hart springt op. Eindelijk andere pelgrims! Ze zijn te voet dus ik ga ervan uit dat ik ze wellicht zal inhalen. Helaas, ik heb ze niet gezien.

Rond kilometer 100 (nog 14 te gaan) wacht mij de langste beklimming naar het hoogste punt op mijn rit van vandaag. Een beproeving, met doodvermoeide benen de lange helling op! Maar de beloning was groot! Vanaf daar gaat het in dalende lijn naar Troyes.