Ultreia!

Rit: 60 km     Totaal: 353 km

My tail is too heavy. Gotta get rid of this load!

Opgedane wijsheid #1: Verander niet van spoor, het andere ligt er ook slecht bij!

Beginnersfoutje denk ik. De hele avond in Reims voel ik mij gloeierig warm. Ik begin te denken dat ik koorts krijg. Maar pas ’s avonds in de spiegel zie ik dat ik aan het verbranden ben. Nog weinig zon gezien en dus de zonnebrandcrème nog niet uitgehaald. Bij deze dus vanaf nu.

Ik permitteer mij een trage ochtend in Reims. Op mijn hotelkamer leg ik al mijn bagage op bed en selecteer streng: alles wat naar kamperen ruikt en hier en daar nog wat gaat in een aparte tas en die stuur ik vanavond naar huis. De tas weegt aangenaam zwaar!

Het hotel beschikt over een complete fietsset met daarbij een professionele fietspomp. Na mijn lekke band van gisteren en 3 dagen fietsen kan ik de bandendruk optimaliseren. Mijn fiets snort weer als een naaimachientje 😀.

Tegen de middag fiets ik Reims uit richting Chalons en Champagne. Ik doe vandaag rustig aan om een beetje te bekomen van 3 zware dagen.
De weg leidt 20 km lang langs een kanaal. Biljartvlak fietsen zoals op de Scheldedijk bij ons. Heerlijk. Ik zie herten wegspringen, fazanten en kwartels (denk ik) wegvluchten. Ik glimlach. En ik zwaai naar alle vissers 😀. Zelfs de weg die verandert in een boerenslag kan de pret niet drukken.

Rond de tijd dat ik eraan denk om een keer te stoppen fiets ik voorbij een oorlogskerkhof. Ik ga op verkenning en ik eet mijn lunch uiteindelijk op het zachte gras tussen de kruisjes. Onverwacht gezelschap voor de gesneuvelden. Het is het ‘Necropole National Sept-Saulx’: 3045 Franse soldaten die uit verschillende veldslagen in 1915 hier samen zijn begraven (regroupement) en 2 uit WOII.  Als ik het gastenboek opensla springt het verdriet eruit. Er hangen hier veel tranen voor gesneuvelde familieleden.

Het tweede deel van mijn tocht leidt over onverharde, glooiende wegen tussen het graan.

Tegen 17u ben ik in Chalons en Champagne. Ik vraag de weg naar de post en het pakket van iets meer dan 5 kg is onderweg naar België 😄. 1 fietszak minder en licht als een veertje (LOL) zoek ik de basiliek Notre-Dame-en-Vaux voor een pelgrimsstempel. In het onthaal is niemand maar een vriendelijke man sleurt mij bijna mee naar een huis achter de kerk. Ik kan mijn ogen niet geloven: 4 jonge, knappe, zwartgerokte priesters zijn een auto aan het uitladen: kratten trappist van Rochefort. Ze zijn net terug van een retraite! Dat was dan wel niet ‘pour la prière’ zeg ik. Toch wel, maar ze komen zelden ongeladen terug naar huis 😂. Één van de 4 vergezelt mij naar het onthaal van de kerk voor een stempel in mijn Credential en onderweg groet hij alle meisjes 😂.

Morgen wachten 100 kilometer naar Troyes. Maar wel 5 kg lichter. Ultreia!

Frustratie van de dag: een tandje kleiner willen schakelen en merken dat je al op de kleinste versnelling rijdt.

Glimlach van de dag: merken dat je bergop ineens recupereert omdat de hartslag een beetje zakt.

Zelfbedachte wijsheid op de boerenslag: Verander niet van spoor, het andere ligt er ook slecht bij!

Ik word wakker om 6.30u op een slap bed, mijn nieuw luchtmatrasje is blijkbaar al lek! Ik begin mezelf en mijn spullen klaar te maken maar wat een gedoe! Door de regen en de modder moet ik alles doen IN mijn tentje! Ik ben echt geen kampeermens, ik heb ruimte nodig. Het lukt maar amper om alles op te bergen en moddervrij te houden 😂. Mijn tent moet ik kletsnat opbergen, dat komt niet goed denk ik!

Ik heb croissants besteld voor ontbijt, dat kon hier wel en ik ga weer op pad. De dag begint mooi, goed fietsweer maar het blijft niet zo de rest van de dag. De eerste helling komt eraan. Een goede test voor de benen. En zie: ik geraak bijna niet boven, ik moet mij naar boven sleuren en schiet in paniek, zo lukt het nooit. In de afdaling sleept mijn fiets vreselijk en ik ontdek de oorzaak: lekke band achteraan! Mijn hele fiets moet ontmanteld worden en mijn wiel gedemonteerd. Maar ik heb goed opgelet bij de fietsenmaker en ik klaar de klus op een kwartier. Ik vind zelfs de boosdoener: een piepklein scherp steentje had zich genesteld in mijn buitenband.

De eerstvolgende helling is dus een test. Ik fiets vrij vlot naar boven, het lag dus niet aan de benen! Gerustgesteld.

De weg gaat door het zuiden van Picardië, de graanschuur van Frankrijk. Eindeloos golvende wegen tussen eindeloze velden graan en andere gewassen. Mooi! De hellingen traag en zeer lang. Tussen de 5 en 10%. Ik leer mezelf om op economie te rijden: souplesse, geen snelheid. Boven geraken is het doel, geen wedstrijd! Maar dat betekent wel dat ik bijna op mijn kleinste versnelling naar boven fiets. Het is niet prettig om te weten dat het niet veel steiler mag worden of ik haal het niet!

Onderweg besluit ik om morgen al mijn kampeergerief naar huis te sturen. Mijn fiets is te zwaar geladen, de hellingen te steil en mijn kampeeravontuur was ook al niet te best.

In de namiddag ben ik suf gereden door de vele hellingen. Maar Reims ligt te blinken (niet in de zon 😢), ik zoek een hotel en haal een pelgrimsstempel in de kathedraal. Ik zie Frankrijk royaal winnen terwijl ik deze blog schrijf. Da’s leuk voor de sfeer nu ik in Frankrijk ben. Het lukt onderweg niet om de actualiteit van het voetbal, de Ronde, de Rode Duivels en al … te volgen en ik vind het niet eens spijtig. Een pelgrim heeft andere dingen aan zijn hoofd. Morgen een bescheiden rit om een beetje te bekomen.

Rit: 122 km     Totaal: 215 km

Vandaag was een zware dag. Ik kon absoluut het goede ritme niet vinden. Het weer werkte absoluut niet mee: regen, zon, wind, te koud, te warm, … Ik moest voortdurend stoppen om te veranderen van kleren. Ook het parcours werkte niet echt mee.

Bijna net over de grens rijd ik door het park naturel régional de l’Avesnois. Mijn gps zoekt voor mij de mooiste fietswegen en hier stuurt hij (zij?) mij over ‘sentiers de randonnées’, wandelpaden waar de fietser welkom is. Alleen, het heeft zoveel geregend dat de paden in modderpoelen zijn veranderd. Het doet mij denken aan een testfilmpje dat ik ooit bekeek over mijn fiets (http://www.oppad.nl/?uitrusting=test-specialized-awol-elite-trekkingfiets). De fiets wordt er over gelijkaardige paden gestuurd en blijkt het erg goed te doen. En zo is het ook. Mijn fiets houdt moedig stand en vele kilometers ploeteren we door het natuurgebied. Regen en zon wisselen elkaar af. Droge stukken weg wisselen met modder. Ik had mij voorgenomen om in bergaf en bij modder mijn fietsschoenen los te klikken. Gelukkig maar want mijn fiets rijdt zich vast, glijdt weg en ik val.  Ik overtuig mij ervan dat ik niks heb en mijn fiets ook niet maar mijn fiets zit wel onder de modder. Maar goed, niet getreurd, we zoeken onze weg verder tot het uit is met de pret: door de vele regen en wind zijn een heleboel bomen omgevallen over het pad. Er is geen doorkomen meer aan en ik moet mijn gps een auto-route vragen om mijn slaapplaats van de avond te vinden. Door al die omleiding doe ik veel meer kilometers dan gepland.

De hellingen volgen elkaar veel te snel op en mijn fiets weegt! De afdalingen zijn veel te snel voorbij 😀. Doodop bereik ik de ‘minicamping’ Atelier de la Charité in Landouzy la Ville. Ik ken niks van campings maar deze vind ik redelijk bedenkelijk 🙂 . Een bric à brac van Nederlanders (natuurlijk). En alles is kletsnat, zompig en modderig. Maar het water van de douche is warm. Er is hier in deze buurt letterlijk niets. Ik overleef op twee pakjes noedels en oplossoep dankzij mijn jetboil! Ik slaap van 22u tot 6.30u in mijn tentje. Meer moet dat niet zijn.

Rit: 93 km     Totaal: 93 km

Ik ben nu in Reims op hotel (zie dag 3) en ik heb eindelijk WiFi om een beetje aan deze blog te werken. Wat is WiFi toch een genotsmiddel 😉 Ik merk wel dat ik ’s avonds behoorlijk afgepeigerd ben en niet veel courage meer heb.

’s Morgens bij het vertrek was ik behoorlijk nerveus. Ik probeerde bewust te zijn van de aanwezigheid van zoveel uitwuivers, maar het was moeilijk om het echt te beleven. De zenuwen speelden stevig op. Het was ook verrassend om applaus te krijgen bij het vertrek. Je verwacht zoiets bij een glorieuze aankomst en die is nog ongrijpbaar ver.

Pier had het nog gezegd: je vertrekt alleen maar je bent nooit alleen. En zie: we komen vrijdagmorgen buiten en op de oprit staat Patrick. Patrick is onze buurman en een fervente wielertoerist. We slaan nu en dan eens een praatje maar meer eigenlijk niet. Hij stelt voor om mijn eerste dag een eindje mee te fietsen. Uiteindelijk keert hij pas halverwege om, in Geraardsbergen. Hij is bijzonder praatgraag gezelschap. Ook in Geraardsbergen ben ik in goed gezelschap. De bediende van het toerisme-infopunt, waar ik mijn tweede stempel haal, heeft een groot hart voor zijn stad én voor pelgrims. Hij houdt me letterlijk aan mijn mouw én aan de praat. En als ik Geraardsbergen uit rijd haalt nog een wielertoerist mij in om te vragen of ik naar Compostela fiets want dat heeft hij vorig jaar ook gedaan. Op 11 dagen, ritten van ongeveer 240 kilometer en met een volgwagen. Dat lijkt mij geen pelgrimage maar eerder topsport! De man fietst 5 kilometer met me mee. Ik ben niet veel alleen geweest.

De regen overvalt mij als ik de Dender oversteek en het blijft regenen tot ik bijna in Mons ben. Dan klaart het op, net op tijd voor het voetbal! De markt van Mons staat overvol en de sfeer is super. Maar als Wales de eerste keer scoort begint het weer te regenen, de sfeer verwaterd en de match ook.

Beste en lieve,

Iets meer dan 25 jaar geleden nam ik in de bibliotheek een boekje vast waarin het hoofdpersonage naar Santiago de Compostela fietst.
Ik was op slag bedwelmd door het idee! Fietsen naar Compostela!
Ik zou zo op de fiets zijn gesprongen om de reis aan te vatten. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren (Willem Elsschot).

Een droom, een plan, een fiets, bagage, een route, eten en drinken, kledij, training, … dat vraagt een beetje tijd.
En zie, we zijn ongeveer 25 jaar later. Voor mijn 50ste verjaardag wil (en mag!) ik mezelf een geweldig verjaardagscadeau schenken, ik vertrek op vrijdag 1 juli naar Compostela.

En toch: hoe doe je dat, aan een pelgrimstocht beginnen? Ik dacht: ik trek de deur gewoon (zachtjes) achter mij dicht.
Maar dan blijkt ook nog dat er hier en daar al iemand is die mij absoluut wil komen uitwuiven. Een beetje een onwennig idee. Ik sta zelf al wel eens uit te wuiven, maar om nu ook uitgewuifd te worden …

Dus doe ik het zo: wie mij absoluut wil nawuiven komt op vrijdag 1 juli naar de Sint-Jacobskerk in Gent. Om 9u nemen we deel aan een korte gebedsviering waar ik de zegen vraag voor een geslaagde pelgrimstocht.
Nadien nodig ik je uit op een kop koffie in brasserie ’t Vrijdagsgevoel, Vrijdagmarkt 29, op een boogscheut van de Sint-Jacobskerk. Rond 10u begin ik dan echt aan mijn pelgrimage.

Ik hoop hier verslag uit te brengen van mijn tocht mocht je me nog willen volgen ook 🙂

Ultreia! Et suseia!

Gerwin
(Stuur me liefst een berichtje terug, dan weet ik hoeveel koffie er moet klaarstaan.)

Gent, Sint-Jacobs – Santiago de Compostela – Fisterra

2231 km

Gent, Sint-Jacobs – Vézelay (492 km)

Vézelay – Saint-Jean-Pied-de-Port (867 km)

Saint-Jean-Pied-de-Port – Santiago de Compostela – Fisterra (872 km)

Tous les matins nous prenons le chemin
Tous les matins nous allons plus loin
Jour après jour la route nous appelle
C’est la voix de Compostelle

Ultreia! Ultreia! E suseia! Deus adjuva nos!

Chemin de terre et chemin de foi
Voie millénaire de l’Europe
La voie lactée de Charlemagne
C’est le chemin de tous les Jacquets

Et tout là-bas au bout du continent
messire Jacques nous attend
Depuis toujours son sourire
fixe le soleil qui meurt au Finistère