Rit: 88 km     Totaal: 654 km

Ik slaap weer slecht. Te laat te zwaar gegeten vermoed ik en ik voel mij niet top. Ik overweeg om hier in Auxerre een rustdag te nemen. Maar anderzijds, het profiel van de rit naar Vezelay is overwegend vlak. Ik besluit om te fietsen naar de kathedraal hogerop in de stad om een stempel te halen en de staat van de benen te voelen. Het gaat vlot naar boven dus ik besluit het er maar op te wagen. Maar eerst een fietsenzaak vinden om nieuwe binnenbanden te kopen. Ik moet 2 winkels aandoen voor ik de juiste bandenmaat vind. Ik koop er drie! 😀

De rit naar Vezelay leidt hoofdzakelijk langs het ‘Canal du Nivernais’. Zeer aangenaam fietsen met veel pleziervaarttoerisme. Pittoresk landschap. En zo goed als om de kilometer zo’n sluis die het niveau van het water regelt voor het botenverkeer. Maar ik zit absoluut niet ontspannen op de fiets! Dat gedoe met die binnenbanden ‘(Air de chambre’ heb ik ondertussen geleerd) houdt me bezig. Ik wil zo snel mogelijk in Vezelay zijn, waarschijnlijk als compensatie voor gisteren. Maar ik kan het niet laten om te stoppen bij zo’n sluis (écluse) om de werking eens van dichtbij te bekijken. De sluis wordt manueel bediend door een jobstudente. Het is haar eerste werkdag en ze praat honderduit. Als er een boot aankomt bedienen we samen de sluis, elk aan één kant van het water.

Kilometer 40: lekke achterband! Ik heb er even genoeg van! Maar de bediende van één van de volgende sluizen waar ik met mijn miserie sta komt mij assisteren het lek te vinden en door haar gemoedelijk gebabbel kom ik er weer wat door. De 2 opgebruikte binnenbanden, die ik meehad van thuis, vertoonden alletwee rare plekken en bulten op de plaats van het lek. Ik begin te vrezen en hopen dat het rubber van die banden niet deugde! Ik gebruik mijn eerste versgekochte binnenband.

Na 40 km jaagpad is het richting Vezelay nog ongeveer 15 kilometer. Mijn routeboekje vermeldt alle stevige hellingen en hier staat: klim 2,5 km 7% en wat verder klim 1 km 7%. Ik heb nog nooit zo lang na elkaar geklommen met deze bepakte fiets en ben benieuwd hoe dat zal zijn. Wel, dat is ongeveer zo:  handen boven op het stuur, allerlichtste versnelling, heel licht en soepel laten draaien, ademhaling laag houden, absoluut geen kracht op de benen zetten, rond de 8 km per uur rijden, en dat zo lang mogelijk volhouden 😅 zonder het gevoel te hebben dat de benen ontploffen (zou Michel Wuyts zeggen 😀).

Wie al in Vezelay was weet dat de dorpsstraat naar de kathedraal ook nog eens vreselijk steil is. Ik ben ondertussen redelijk murw gefietst en duw mijn fiets te voet naar boven. Nog een boetedoening! Net voor de kathedraal is een pelgrimsherberg en ik mag mijn fiets daar achterlaten om zonder zorgen de kathedraal te bezoeken. Ik haal er mijn stempel en probeer de overweldigende indruk van misschien wel de mooiste romaanse kathedraal ooit te laten binnenkomen. Maar ik ben te moe. Ik neem mijn fototoestel en probeer mijn indrukken van de kathedraal vast te leggen. En dan sta ik oog in oog met de beeltenis van Saint-Jacques, de patroonheilige van mijn tocht. Ik brand een grote kaars en laat alle mensen die mij nabij zijn in gedachten voorbijgaan en doe een intentie voor enkelen die het vroegen vóór  ik aan deze tocht begon.

In de pelgrimsherberg kan ik wat op adem komen met fris water en ik sta voor een keuze: ofwel blijf ik hier, maar dan moet ik morgen nog 100 km fietsen, ofwel rijd ik nog ongeveer 25 km verder naar Anthien, daar ligt die ‘geweldige’ pelgrimsherberg die me gisteren werd aangeraden. Ik bel de herberg om te vragen of er nog plaats is en kies er toch maar voor om verder te fietsen.

Onderweg naar Anthien vermeldt mijn routeboekje na 12 km: gestage klim. Het blijkt een beklimming te zijn van bijna 8 kilometer! Ik ben compleet tureluurs geklommen! En dan nog is het niet voorbij: de herberg ligt op het hoogste punt van het dorp! Nog 3 zware klimmetjes maar het laatste haal ik niet meer 😢!

De herberg zelf is wel bijzonder: de woning is uniek, de sfeer is top, en de andere pelgrims (ze zitten braaf op mij te wachten om aan tafel te gaan) zijn hele mooie mensen. We zijn met 7 pelgrims en een paar doen de Camino om hun leven weer op de rails te krijgen. Zo ook een echtpaar uit Tilburg dat hun zoon verloor in een verkeersongeval en dit hier op de Camino proberen verwerken. Ongelofelijk waarachtige mensen!