Rit: 67 km     Totaal: 883 km

Ik slaap in de plaatselijke jeugdherberg die ook dienst doet als pelgrimsrefuge en ik ben de enige gast.

Ik zit om 8u op de fiets om de warmte wat voor te zijn en ik overweeg om te fietsen tot in Cluis. Maar ik wil vandaag de finale Frankrijk-Portugal ook beleven tussen de Fransen.

Op dit uur van de dag is het zalig fietsen. De zon is er al maar er hangt nog iets fris in de lucht. Ik ben alleen met de stilte in de natuur, het snorren van mijn fiets en mijn ademhaling (de hellingen 😀). Ik heb al een uur gefietst als er plots vóór mij in het midden van de weg 2 andere fietsende pelgrims staan. Ik zie ze pas laat: de weg is volledig overschaduwd, ik draag mijn zonnebril en ze zijn helemaal in het zwart, ook hun fietsen. Het blijkt een jong Vlaams koppel uit Oostkamp en ze noemen dit een fietsvakantie. We slaan een praatje in het midden van de weg tot de auto’s beginnen protesteren 😀. We doen blijkbaar hetzelfde traject en nemen daarvoor ongeveer evenveel tijd. En ze hebben al van mij gehoord 😳! Ze zijn het tegendraads fietsende Nederlandse koppel ook tegengekomen die mij dus hebben genoemd! Kijk, dit vind ik nu leuk. Zo moet het ook geweest zijn in vroegere tijden. Zonder draadloze communicatie wist je toch min of meer wie voor en achter je zat op de weg. Je wisselde informatie uit met wie je pad kruiste.

Dit koppel is mijn eerste fietsreferentie: twee dagen vroeger vertrokken 😀 en ongewild 200 kilometer omweg gemaakt in Picardië voor ze op dit traject zaten. Ze zitten dus aan hetzelfde gemiddelde als ik en dat stemt mij gerust. Een pelgrim heeft af en toe nood aan een zetje van vertrouwen 😉. Ik lift een eindje met hen mee en het is mooi om te zien: meneer neemt de kop en mevrouw zet zich in het wiel, ze fietsen heel licht en heel gelijkmatig. Helaas, in het eerstvolgende dorp stoppen ze voor ontbijt en bevoorrading en ik fiets weer alleen verder.

Vlak voor La Chatre is een ‘Circuit automobile et moto’: liefhebbers die op zondag met hun zelfopgefokte (race)wagens en moto’s over een parcours razen. Ik stop en probeer wat foto’s te maken door de afsluiting en word door een medewerker binnen uitgenodigd, maar ik twijfel. Het is al rond de middag, ik moet nog wat te eten vinden en het begint al goed heet te worden. De pelgrim en de fotograaf gaan niet goed samen. De Camino dwingt de pelgrim om steeds dichter bij zijn doel te komen, de fotograaf kuiert liefst een beetje in het rond op zoek naar het juiste standpunt. Ik had gehoopt om beide te combineren op deze tocht maar de fotografie wil niet zo goed lukken 😢.

Ik fiets eerst naar de kerk van La Châtre voor mijn stempel en kom binnen in volle eucharistieviering. De vredewens is net bezig, een uitbundige bedoening en het agnus dei, agneau de dieu, wordt net ingezet. Ik zit de misviering mee uit en ga dan in de sacristie op zoek naar een stempel (tampon). De curé (de passage !) die bijzonder goed in het vlees zit, hoort van mijn pelgrimage en zegent mij en mijn weg. Daarbij maakt zijn rechterhand een slap zegenend gebaar ergens ter hoogte van zijn heup 😄. Ik heb ze liever wat energieker, deze herders. Maar ik ben wel blij met zijn zegen. Een parochiemedewerkster zal de stempel zetten en ze doet dat zo ijverig dat er slechts een paarse vlek in mijn Credential terechtkomt!

Het is rond 14u als ik Neuvy-Saint-Sépulchre binnenfiets. Hier is ook een pelgrimsgite en vanavond staat er een groot scherm in een tent op het plaatselijke voetbalplein (‘Stade’ 😂). Ik aarzel niet. Hier blijf ik voor vandaag. Cluis passeer ik morgen wel.

In de refuge is nog één andere pelgrim, verder niemand. Jean-Paul Garcia, een leraar beeldende kunst in Limoges. Zalige mens. Een heel lichtvoetig sprekende Fransman met bijzonder veel gevoel voor humor en met een rijke levensfilosofie. Hij bewandelt de Camino in stukken en maakt onderweg aquarellen van zijn tocht.

Na de middag kuier ik wat rond in de stad op zoek naar mijn stempel. Ik word naar het secretariaat van de kerk verwezen, de deur staat open maar er is niemand. Op een bureau zie ik de pelgrimsstempel staan en ik zet hem dan maar zelf 😀!

Als ik de H. Grafzerk wil bezoeken komt net een bus zwarten aan. Ze komen uit Parijs, ze noemen zich pelgrims 😳, en ze bezoeken systematisch alle plaatsen in Europa waar je relieken kunt aanbidden. Hier kan je bidden voor: het bloed van Christus (!), een steenscherf van de tombe van Christus (!), en een kopie van een kruisnagel van Christus 😄. Dat trekt pelgrims aan! De al wat oudere (vooral) dames schuifelen de kerk binnen en vallen meteen op hun knieën in aanbidding. Ik sla een praatje met een echtgenoot, die iets minder devoot is want hij blijft buiten staan wachten. We maken daarbij spontaan grapjes over elkaars pelgrimschap tot we staan te gieren van het lachen. Maar dan komt de devote echtgenote ons buiten boos tot stilte aanmanen.

Hij: ‘Vous êtes bien bronzé de votre voyage!’
Ik: ‘Mais vous aussi!’
Hij: ‘Mais moi, je suis noir!’
Ik: ‘Ah! Je n’ avais pas remarqué’!
😂

De rest van de middag ga ik naast Jean-Paul zitten die een aquarelletje maakt van de kerk.

’s Avonds nestel ik mij tussen de Fransen en beleef er de finale mee van het voetbal. Maar ik moet de hele tijd rechtstaan en mijn benen houden het niet 😢. En dus keer ik terug naar de refuge om samen met Jean-Paul naar de tweede helft te kijken. Maar we zijn alletwee zo moe dat we het einde van de match niet eens halen. We besluiten zo: als we straks wakker worden getoeterd dan kennen we zo wel het resultaat.