Rit: 91 km     Totaal: 1037 km (!)

Ik heb in de loop van de middag de kaap van de 1000 kilometer overschreden 😄. Ik was mij in het stadje Bellac aan het bevoorraden. Een vriendelijke schapenboer heeft mij geholpen met wat foto’s van mij en mijn fiets. Het leek hem ook wel wat zo’n pelgrimstocht alléén gaan. Maar hij kon niet 1 dag gemist worden op zijn boerderij! Vakantie? Nog nooit van gehoord meneer! 😉

De titel van deze blog mag hier al met iets meer reden staan. Ultreia komt uit een oud middeleeuws vers. Het volledige vers luidt: ‘Ultreia! Et suseia! Deus adjuva nos.’ De tekst draagt sporen in zich van latijn en men denkt langue d’oc. Naar betekenis komt het hier ongeveer op neer: Ultreia (steeds verder/de weg) Et suseia (en steeds hoger/spiritueel) Deus adjuva nos (God zal ons bijstaan, beschermen). Of ook nog: de lange weg naar binnen. Het vers werd gebruikt door pelgrims onder elkaar zoals men mij nu onderweg ‘Bonne route!’ of ‘Buen Camino!’ wenst.

Ik heb mijn route noodgedwongen een beetje aangepast. De historische weg die ik volgde leidt eigenlijk verder door de uitlopers van het Centraal Massief richting Rocamadour en Cahors. Maar het profiel van die ritten ziet er steeds zwaarder uit en ik had schrik om die niet te halen. Daardoor ben ik nu op weg naar de westelijke pelgrimsroute, één van de 4 andere grote Compostela-routes in Frankrijk. Ik fiets nu dus uit het Centraal Massief naar Angoulème.

Vandaag en morgen zal ik dus maar overgangsetappes noemen want veel valt er niet te vertellen. Om zo snel mogelijk in Angoulème te zijn fietste ik langs de grote verbindingswegen die heel druk bereden worden! De hele dag vrachtwagens en auto’s langs je voelen suizen eist veel concentratie en neemt ook veel energie weg. Het is een beetje fietsen in niemandsland.

Kilometer 85: nog goed 5 km te gaan, nog steeds op zo’n brede verbindingsweg maar vóór mij een geweldige afdaling! Mijn vermoeide lijf schreeuwt dankjewel en ik gooi mijn fiets in de diepte. Ongeveer halfweg de helling en op volle snelheid zie ik opeens op mijn gps dat ik een paar honderd meter geleden mijn afslag naar links heb gemist! Zwaar vloekend alle remmen dicht en terug de helling op 😢! Vanaf hier loopt de weg door de vallei van de Vienne. Gelukkig geen hellingen meer. Het stadje Confolens ligt hier heel romantisch op de oever van de rivier, maar vanavond heb ik geen oog meer voor romantiek!

En toch, glimlachje van de dag: straatnaam ‘Chante de merle’ 😀.