Rit: 39 km     Totaal: 1631 km

Ik doe geen oog dicht in de albergue in Pamplona. De pelgrimsherbergen zijn hier veel groter dan in Frankrijk, ze trekken vanaf hier dan ook veel meer pelgrims aan.

We delen met een 12-tal pelgrims de slaapruimte. Het bed waar je slaapt wordt je aangewezen. Ik slaap bij de deur. Daar is ook de badkamer en het toilet. Om half tien kruip ik in bed, ik ben doodop. Helaas, ik ben hier nog alleen. Van nu tot rond half elf komen de anderen binnengestampt, voorlopig geen kans op slapen. Fase 2: de hele stoet verdwijnt om beurt in de badkamer om tanden te poetsen en terug, nog steeds geen rust. Fase 3: iedereen moet nog eens heen en weer voor het toiletbezoek! Fase 4: het zich installeren duurt eindeloos: bedden, slaapzakken, rugzakken, ontschminken, sociale media (pling pling pling), mijn oordopjes brengen geen soelaas. Fase 5: de nacht, velen komen nog eens voorbij mijn bed op zoek naar het toilet. Ze onderscheiden zich in 3 soorten. 1) Diegenen die de deur zachtjes dichttrekken. 2) Diegenen die de deur openlaten, het heldere neonlicht van de gang valt precies over mijn bed. 3) Diegenen die de deurklink niet gebruiken, ze trekken de deur met een knal dicht (2 keer). 😢

Ik voel mij een wrak als ik ’s morgens uit bed kom. Ik blijf met opzet in bed liggen tot iedereen zijn ontbijt heeft gehad en de deur uit is. Ik heb geen zin om vriendelijk te zijn tegen allen die mij de slaap hebben belet vannacht!

Ook als ik op de fiets zit voel ik dat het niet veel zal voorstellen vandaag. Daarom besluit ik een halve rustdag te nemen en fiets slechts tot rond de middag tot in Puente la Reina. Ik was mijn spullen, kijk languit op bed naar de tourrit en loop dan het stadje in om me te bevoorraden voor morgen. En wie zie ik daar op een terras een biertje zitten drinken? Henk. Ik ben hem gisteren uit het oog verloren en blijkbaar maakte hij vandaag precies dezelfde keuzes! Ik geraak hem nooit meer kwijt! Thuis beginnen ze het al een ‘bromance’ te noemen, shipname #Herwin #Genk 😂